Сураи Аз-Зарият — Оят 39

1. Маънои калимаҳо:

• فَتَوَلَّىٰ: рӯй гардонд, иғроз кард.
• بِرُكْنِهِ: бо қуввату лашкараш; «рукн» дар ин ҷо ба маънои қувват, тараф ва пайравони ӯ мебошад, ки барои ӯ мисли сутуни бино буданд.
• سَاحِرٌ: ҷодугар.
• مَجْنُونٌ: девона, шахсе ки ақлашро аз даст додааст.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) бо оёти равшан ва мӯъҷизаҳои ошкор ба сӯи Фиръавн ва қавмаш фиристода шуд, Фиръавн ба ҷои имон овардан, бо такя ба қувват ва лашкари худ аз ҳақ рӯй гардонд. Ӯ худро тавоно ва беэҳтиёҷ ба Худо мепиндошт ва ба гуфтаи Мӯсо гӯш надод. Сипас дар бораи Мӯсо (алайҳис-салом) гуфт: «Ӯ ё ҷодугарест, ки мардумро ҷоду мекунад, ё девонаест, ки суханони беақлона мегӯяд». Фиръавн бо ин суханон кӯшиш кард, ки мардумро аз пайравӣ аз Мӯсо боздорад ва ҳақро пӯшонад, ҳол он ки мӯъҷизаҳои Мӯсо равшан ва ошкор буданд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки такя кардан ба қувват ва лашкар набояд сабаби иғроз аз ҳақ шавад; қудрат ҳама аз Худост.
• Ҳақиқат равшан бошад ҳам, баъзе такаббурҳо онро инкор мекунанд ва ба туҳматҳои беасос даст мезананд.
• Аз ин оят меомӯзем, ки даъвати анбиё ҳамеша бо мӯъҷиза ва далели равшан будааст ва инсон бояд бо инсоф ба он гӯш диҳад.
• Туҳмати «ҷодугар» ё «девона» задан ба аҳли ҳақ кори ҳамешагии мухолифон аст, аммо ин туҳматҳо ҳақро ботил карда наметавонанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои пайравӣ аз такаббур ва ҳавои нафс, роҳи имон ва итоатро интихоб кунем, то аз сарнавишти Фиръавн наҷот ёбем.