Сураи Ат-Тур — Оят 29

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• فَذَكِّرْ — пас панд деҳ, ёдовар шав.
• بِنِعْمَةِ رَبِّكَ — ба неъмати Парвардигорат, яъне ба инъоми Парвардигор ба ту.
• بِكَاهِنٍ — коҳин, яъне касе ки даъво мекунад ғайбро медонад.
• مَجْنُونٍ — девона, беақл.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд: мардумро бо Қуръон панд деҳ ва аз оқибати бади куфру саркашӣ огоҳ соз, ва дар ин роҳ устувор бош. Ту ба неъмати Парвардигорат — ки рисолат ва ақли солим аст — на коҳинӣ, ки аз ғайб хабар диҳӣ бе илм, ва на девонае, ки он чиро мегӯӣ нафаҳмӣ, чунон ки душманонат туро тавассути ин ду сифати нораво тавсиф мекунанд. Ин оят тасаллиест ба Паёмбар (с) дар баробари таҳқиру тамасхури мушрикон, ва тасдиқест ба покии ӯ аз он чӣ ба ӯ нисбат медоданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Даъват ба сӯи Худо бо панд ва ёдоварӣ суннати паёмбарон аст ва бояд бо нармӣ ва ҳикмат идома ёбад.
• Неъматҳои Худо — бахусус имон ва ақл — сипар ва иззати банда дар баробари туҳматҳои душманон аст.
• Иттиҳоми паёмбарон ба коҳинӣ ва девонагӣ нишонаи оҷизии душманони ҳақ аст, на далели ҳақ будани онҳо.
• Пок доштани обрӯи аҳли илму даъват вазифаи ҷомеаи исломӣ аст.
• Қуръон сарчашмаи панд ва ҳидоят аст ва бояд ҳамеша ба он рӯй овард.