Сураи Ат-Тур — Оят 30

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «أَمْ»: балки, ё ин ки — барои гузаштан аз як сухан ба сухани дигар.
• «شَاعِرٌ»: шоир.
• «نَتَرَبَّصُ»: интизор мешавем, чашм ба роҳ ҳастем.
• «رَيْبَ الْمَنُونِ»: ҳодисаҳои рӯзгор, марг ва нестӣ; «райб» ба маънои тағйирот ва печидагиҳои замон аст ва «манун» рӯзгор ва маргро ифода мекунад.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони кофирон ва дурӯғбаровардагони Маккаро нақл мекунад, ки онҳо дар бораи Паёмбар (с) мегуфтанд: ӯ шоир аст, на паёмбар, ва мо интизорем, ки марг ӯро фаро гирад ва аз дасти вай халос шавем, чунон ки шоирони дигар нобуд мешаванд. Ин суханҳо аз рӯи ҳасад, кина ва нотавонии онҳо дар муқобили ҳақиқат буд. Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки ба онҳо бигӯ: интизор шавед, ки ман низ бо шумо аз интизоркунандагон ҳастам — яъне ман интизори он ҳастам, ки Худованд ҳақро пирӯз кунад ва шумо бинед, ки оқибат ба кӣ хоҳад буд. Ҳамин тавр, таҳдиди онҳо ба худи онҳо бармегардад ва ҳақиқати рисолати Паёмбар (с) равшан мешавад.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки душманони ислом ҳамеша ба баҳонаҳои гуногун паноҳ мебаранд, аммо ҳақиқати Қуръон ва рисолати Паёмбар (с) бо далелҳои равшан собит аст.
• Сабри Паёмбар (с) ва боварии ӯ ба ёрии Худованд намунаи ибрат барои ҳар мусулмон аст: дар муқобили таҳқир ва таҳдид бояд бо илм, ахлоқ ва сабр ҷавоб дод.
• Қуръон суханони душманонро нақл мекунад, то ҳақиқатро ошкор созад ва ба мардум бифаҳмонад, ки ин гуфтаҳо беасос ва ноустувор будаанд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳар кас рӯзе аз ин ҷаҳон меравад; пас бояд ба ҷои интизори нестии дигарон, ба охират ва ҳисоби Худованд омодагӣ гирем.
• Ислом дини ҳақиқат, сабр ва умед аст; ҳар кас ба он рӯ оварад, оромиш ва роҳи дурустро меёбад, зеро Қуръон каломи Худованди ҳаким аст ва то қиёмат боқӣ мемонад.