Сураи Ан-Наджм — Оят 42

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْمُنتَهَىٰ: Ҷои анҷом ва бозгашт; ҳадафи ниҳоӣ ва охири ҳама чиз.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба Пайғамбар (с) ва ҳамаи мардум хабар медиҳад, ки анҷоми ҳамаи махлуқот ва бозгашти онҳо ба сӯи Парвардигори туст. Ҳар инсоне, ки дар ин дунё зиндагӣ мекунад, рӯзе аз дунё меравад ва ба сӯи Худои худ бармегардад. Дар он рӯз ҳамаи аъмолу кирдорҳои бандагон ба ҳисоб гирифта мешавад ва ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё мукофот мегирад. Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳадафи ниҳоии ҳар як инсон бозгашт ба сӯи Парвардигор аст. Ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас аз ҳисоби Худо пинҳон намемонад ва ҳама ба сӯи Ӯ бармегарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо ёдоварӣ мекунад, ки ҳаёти дунё муваққатӣ аст ва бояд барои охират омода шавем.
• Ҳар амали нек ва бад сабт мешавад ва рӯзе барои он ҷавоб медиҳем.
• Бозгашт ба сӯи Худо ҳақиқатест, ки ҳар инсон бояд онро қабул кунад ва барои он омодагӣ бинад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки адолати Худо комил аст ва ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо мебинад.
• Доniстани он, ки ҳама ба сӯи Худо бармегарданд, моро ба сӯи некӯкорӣ ва тақво ҳидоят мекунад.