Сураи Ан-Наджм — Оят 43

1. Маънии калимаҳо:

• أَضْحَكَ: хандонид, яъне сабаби ханда шудан шуд.
• أَبْكَى: гирён кард, яъне сабаби гиря кардан шуд.

1. Тафсири оят:

Ва ин ки Аллоҳ таоло худи Ӯст, ки ҳар киро бихоҳад, хандон мекунад ва ҳар киро бихоҳад, гирён месозад. Ӯст, ки бандаро бо чизе шод мекунад, то дилаш хуш гардад ва бихандад, ва Ӯст, ки бо чизе ғамгин мекунад, то дилаш танг шавад ва бигиряд. Ханда ва гиря ду ҳолати бузурги инсонӣ ҳастанд, ки ҳамаи ҳолатҳои дигари дилро дар бар мегиранд: ханда нишонаи шодӣ ва гиря нишонаи ғам аст, ҳам дар дунё ва ҳам дар охират. Ҳамаи ин ба қудрат ва иродаи Аллоҳ таоло вобаста аст ва танҳо Ӯст, ки дар дилҳо шодӣ ё ғам мегузорад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи корҳо, аз ҷумла шодӣ ва ғам, ба дасти Аллоҳ таолост ва Ӯ бар ҳама чиз тавоност.
• Инсон бояд дар ҳар ҳолат — хоҳ хандон, хоҳ гирён — ба Аллоҳ таваккал кунад ва Ӯро ёд намояд.
• Ханда ва гиря ду неъмати бузурганд, ки Аллоҳ ба инсон ато кардааст; онҳо воситаи изҳори шукур ва сабр мебошанд.
• Ин оят дилро нарм мекунад ва ба банда мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё пасту боло дорад, вале ҳамааш зери иродаи Парвардигор аст.
• Ин боварӣ ба инсон оромӣ мебахшад, ки ҳеҷ шодӣ ва ғам бе иҷозати Аллоҳ ба ӯ намерасад, ва ин сабаби устувории дил ва умедворӣ ба раҳмати Ӯст.