Сураи Ан-Наджм — Оят 41

1. Маънои калимаҳо:

— «يُجْزَاهُ»: аз решаи «ҷазо» буда, маънои подош додан ва мукофот ё ҷазо доданро дорад; «يُجْزَاهُ» яъне ба ӯ подоши амалаш дода мешавад.

— «الْجَزَاءَ»: подош, мукофот, савоб ё ҷазои амал.

— «الْأَوْفَىٰ»: аз решаи «вафо» буда, маънои пурратарин, комилтарин ва бекамтаринро дорад; яъне подоше, ки ҳеҷ камӣ ва нуқсоне надорад.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки инсон дар дунё амалу саъйи худро анҷом дод, дар охират ба ӯ подоши комил ва пурра дода мешавад. Ҳеҷ амали некӯ ва ҳеҷ кӯшише беподош намемонад ва ҳеҷ подоше кам карда намешавад. Ин подош аз ҷониби Парвардигор аст ва ӯст, ки ҳамаи махлуқот дар рӯзи қиёмат ба сӯи Ӯ бармегарданд ва ҳисобу китоби ҳама ба дасти Ӯст. Ҳар кас ҳар чӣ ки кардааст, натиҷаи онро ба таври пурра ва бекам мебинад: агар некӣ карда бошад, подоши некӯ, ва агар бадӣ карда бошад, ҷазои муносиб.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон медонад, ки ҳеҷ амали некӯ ва ҳеҷ кӯшиши хайр беподош намемонад, бинобар ин ба некӯкорӣ ва саъй дар роҳи хайр ҳавасманд мегардад.

— Адолати Парвардигор баён мешавад: ҳама подошҳо пурра ва бекам дода мешаванд, ки ин дилро ором ва ба адолати Илоҳӣ боварӣ мебахшад.

— Инсон ба ёд меорад, ки ҳама ба сӯи Парвардигор бармегарданд ва ҳисобу китоб ҳаст, бинобар ин дар дунё бо масъулият ва покӣ зиндагӣ мекунад.

— Оят ба инсон умед мебахшад, ки агар дар дунё бо имон ва амали солеҳ кӯшиш кунад, дар охират подоши комил ва ҷовидонӣ хоҳад гирифт, ва ин ӯро ба ислом ва Қуръон бештар меҳрубон мегардонад.