Сураи Ан-Наджм — Оят 53

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «الْمُؤْتَفِكَةَ»: шаҳрҳои қавми Лут (алайҳис-салом), ки бо амали қабеҳи худ мунқалиб ва зеру зибр шуданд.

— «أَهْوَىٰ»: фурӯ афканд, ба замин партофт.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло шаҳрҳои қавми Лутро, ки бо гуноҳҳои бузург ва амалҳои зишт машҳур буданд, аз ҷои худ бардошта, ба осмон баланд кард, сипас онҳоро чаппа гардонда ба замин фурӯ афканд. Ин шаҳрҳо бо тамоми сокинонашон нест шуданд ва аз байн рафтанд. Ин ҳодиса ибратест барои онҳое, ки роҳи гуноҳ ва саркаширо пеша мекунанд, то бидонанд, ки қудрати Аллоҳи таъоло болотар аз ҳар чизест ва ҳеҷ кас наметавонад аз азоби Ӯ бигрезад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳи таъоло одил аст ва барои гуноҳҳои бузург ҷазои сахт медиҳад.

— Қавми Лут бо амалҳои зишт ва ношоиста машҳур буданд ва ин оят ҳушдор медиҳад, ки инсон бояд аз чунин рафторҳо дур бошад.

— Ин ҳодиса далели қудрати бепоёни Аллоҳи таъоло аст, ки метавонад шаҳрҳоро бо тамоми сокинонашон нест кунад.

— Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Аллоҳи таъоло даъват мекунад, то аз азоби Ӯ наҷот ёбем.

— Қуръони Карим бо зикри чунин ҳодисаҳо моро огоҳ мекунад, ки таърих такрор мешавад ва бояд аз гузаштагон ибрат гирем.

— Ин оят муҳаббат ба исломро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Аллоҳи таъоло одил ва меҳрубонист ва моро аз роҳи гумроҳӣ нигоҳ медорад.