Сураи Аль-Камар — Оят 38

1. Маънои калимаҳо:

— «صَبَّحَهُم»: субҳгоҳ ба онҳо расид, яъне азоби Худо бомдодон бар онҳо фурӯ омад.

— «بُكْرَةً»: вақти саҳар, аввали рӯз.

— «عَذَابٌ مُّسْتَقِرٌّ»: азоби доимӣ ва пойдор, ки онҳоро тарк намекунад ва то охират давом мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки қавми Лут (алайҳис-салом) пас аз он ки шабона азоб бар онҳо оғоз ёфт, бомдодон азоби пойдор ва доимӣ бар онҳо фурӯ расид. Ин азоб онҳоро дар дунё гирифтор кард ва то рӯзи қиёмат давом мекунад, то он ки ба азоби охират бирасанд. Азоби онҳо сангборон кардан, зеру забар кардани шаҳрҳояшон ва баргардонидани болои онҳо ба поён буд. Ба онҳо гуфта шуд: «Азоби Манро бичашед, ки ба сабаби куфру дурӯғ баровардани инзори Лут (алайҳис-салом) бар шумо фурӯ фиристодам.» Ин оят нишонаи он аст, ки ҳар кас инзори паёмбаронро дурӯғ бароварад, азоби Худо ӯро дар ҳар вақт, ҳатто бомдодон, фаро мегирад ва ин азоб пойдор аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки азоби Худо ҳатман мерасад ва касе аз он гурехта наметавонад, ҳарчанд вақти он субҳ бошад.

— Инзори паёмбарон раҳмат аст барои бандагон; касе ки онро қабул кунад, наҷот меёбад, ва касе ки рад кунад, гирифтори азоб мешавад.

— Азоб дар дунё метавонад оғози азоби охират бошад, пас бояд ҳамеша тавба ва ба сӯи Худо рӯ овардан кунем.

— Қиссаҳои қавмҳои пешина дар Қуръон барои ибрат ва огоҳии мо омадаанд, то мо аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем ва ба роҳи рост қадам гузорем.

— Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро мефаҳмонад, ки Худо одил аст ва бандагони худро бесабаб ҷазо намедиҳад, балки пас аз инзор ва имкон медиҳад, то тавба кунанд.