Surat Al-Qamar — Ayat 9

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• كَذَّبَتْ (kadzdzabat): ngapusi, ora ngakoni, nolak kabeneran.
• قَوْمُ نُوحٍ (qaumu Nūḥ): wong-wong bangsane Nabi Nuh.
• عَبْدَنَا ('abdanā): kawulaningsun, yaiku Nabi Nuh.
• مَجْنُونٌ (majnūn): wong edan, wong kang ora waras pikire.
• وَازْدُجِرَ (wazdujira): lan dheweke dibentak, diusir, diancam, lan dipatèni kanthi cara kang ala.

2) Tegese ayat iki:

Sadurungé wong-wong kafir Quraisy kang padha nolak lan ngapusi Rasulullah, wis ana uga umat sadurungé kang padha tumindak mengkono, yaiku bangsane Nabi Nuh. Wong-wong mau padha ngapusi lan ora ngakoni kabeneran kang digawa dening Nabi Nuh, kawulaningsun kang wis dipilih. Ora mung ngapusi, wong-wong mau uga padha ngucap yèn Nabi Nuh iku wong edan. Malah luwih saka iku, dheweke banjur dibentak, diusir, diancam, lan dipatèni kanthi cara kang ala, supaya dheweke gelem mandheg saka dakwah lan ngajak wong-wong marang agama Allah.

Ayat iki dadi panglipur lan pangimpen kanggo Rasulullah lan para mukmin kabèh, yèn apa kang dialami dening Rasulullah iku wis tau uga dialami dening para nabi sadurungé. Mula ora perlu kuwatir lan ora perlu wedi, amarga Allah mesthi paring pitulungan marang para kawulané kang sabar lan tabah.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Saben dakwah kang bener mesthi ana ujian lan tantangan, mula kudu sabar lan tabah kaya para nabi.
• Wong-wong kang nolak kabeneran asring nggunakake cara kang ala, kayata ngapusi, ngece, lan ngancam, nanging kabèh iku ora bakal bisa matèni cahya kabeneran.
• Allah tansah paring panglipur marang para kawulané kang setya, lan mesthi paring pitulungan ing wektu kang tepat.
• Kita kudu ngajeni lan nresnani para nabi lan para pendahulu kang wis berjuang nyebarake agama Allah, lan ora gampang percaya marang omongan ala kang ditujokake marang wong-wong suci.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah duwe pengarep-arep lan ora wedi ngadhepi tantangan ing dalan kebeneran, amarga saben kesabaran mesthi ana ganjaran saka Allah.