Сураи Аль-Камар — Оят 9

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «كَذَّبَتْ»: дурӯғ баровард, инкор кард.
• «قَوْمُ نُوحٍ»: қавми Нӯҳ (а), яъне уммати ӯ.
• «عَبْدَنَا»: бандаи Мо, ки Нӯҳ (а) аст.
• «مَجْنۇنٌ»: девона.
• «وَازْدُجِرَ»: аз даъват боздошта шуд, бо таҳдиду озор тарсонда шуд.

1. Тафсири оят:

Пеш аз ин кофирони Қурайш, ки туро, эй Паёмбар, дурӯғ бароварданд, қавми Нӯҳ низ паёмбари худро дурӯғ бароварда буданд. Онҳо бандаи Мо Нӯҳро такзиб карданд ва гуфтанд, ки ӯ девона аст. Ҳамчунин ӯро бо суханҳои дашномомез ва таҳдидҳо аз даъвати худ боздоштанд ва озор доданд. Ин оят тасаллиест барои Паёмбари ислом (с) ва мӯъминон, ки душвориҳои роҳи даъват нав нест ва пеш аз онҳо низ паёмбарон чунин муқобилатҳоро дидаанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки роҳи даъват ба сӯи Худо ҳамеша бо душвориҳо ва мухолифатҳо ҳамроҳ будааст, бинобар ин мӯъмин бояд сабр кунад.
• Ҳикояти қавми Нӯҳ (а) дарс аст, ки такзиб ва таҳқири паёмбарон оқибати бад дорад ва Худо бандагони содиқи худро ҳимоят мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба паёмбарон ва роҳи онҳо эҳтиром гузорем ва аз суханҳои беасосу таҳқиромез дурӣ ҷӯем.
• Хондани чунин оятҳо дилро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро мебинем, ки Қуръон таърихи умедбахш ва пандомӯзи паёмбаронро баён мекунад ва моро ба ростӣ ва сабр даъват менамояд.