Surat Al-Qamar — Ayat 10

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• فَدَعَا (fada'ā): banjur ndedonga, nyuwun marang Allah.
• مَغْلُوبٌ (maghlūb): kalah, ora kuwat nglawan, dikalahake dening wong liya.
• فَانتَصِرْ (fantaṣir): mula tulungana aku, menangna aku, paringana pitulungan marang aku.

1. Tafsir ayat:

Nabi Nuh 'alaihissalam banjur ndedonga marang Pangerane, Allah Ta'ala. Ing dongane, dheweke ngaturake: "Dhuh Pangeran kawula, kawula punika tiyang ingkang ringkih, dipun kalahaken dening kaum kawula. Kaum kawula boten purun nampi dhawuh kawula, malah sami nglawan lan nganiaya kawula." Mula saka iku, Nabi Nuh nyuwun supaya Allah paring pitulungan lan menangake dheweke saka kaum kang kafir mau, kanthi paring piwales utawa siksa kang tumiba marang wong-wong kang ora gelem percaya marang Allah.

Dadi, dongane Nabi Nuh iki dudu donga jalaran srakah utawa dendam pribadi, nanging jalaran dheweke wis ora duwe kekuwatan maneh kanggo ngadhepi wangkale kaum, lan wis bola-bali ngajak padha iman nanging tetep ora digugu. Mula dheweke pasrah marang Allah, nyuwun supaya Allah dhewe kang menangake lan paring putusan kang adil.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ndedonga marang Allah iku dadi senjatane wong mukmin nalika wis ora kuwat ngadhepi kahanan kang angel. Nabi Nuh menehi tuladha, yen kita kudu tansah nyuwun pitulungan marang Allah.
• Wong kang dakwah kudu sabar lan ora gampang putus asa, sanajan akeh kang nolak lan nglawan. Nanging yen wis tekan watese, kita pasrahake kabeh marang Allah.
• Allah iku Maha Kuwasa lan Maha Adil. Dheweke mesthi paring pitulungan marang wong-wong kang iman lan paring piwales marang wong-wong kang kafir lan nganiaya.
• Ayat iki mulangake yen kekalahan ing donya ora ateges kekalahan ing ngarsane Allah. Wong kang sabar lan tawakal bakal menang ing pungkasane.
• Iki uga dadi panglipur kanggo saben mukmin: yen kita wis nindakake kabecikan lan kebeneran, nanging isih dipoyoki utawa dilawan, kita ora perlu wedi, amarga Allah bakal menangake bebener.