Сураи Аль-Камар — Оят 10

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «فَدَعَا»: пас дуо кард, нидо кард.

— «مَغْلُوبٌ»: мағлуб, яъне шахсе ки бар ӯ ғолиб омадаанд ва ӯро тавони муқовимат нест.

— «فَانتَصِرْ»: пас интиқом бигир, ёрӣ кун ва маро бар душманон пирӯз гардон.

1. Тафсири оят:

Нӯҳ (алайҳис-салом) чун дид, ки қавмаш ба даъвати ӯ ҷавоб намедиҳанд ва аз пайравии ӯ рӯй мегардонанд, ба Парвардигори худ рӯй овард ва дуо кард, ки эй Парвардигоро, ман аз қавми худ шикаст хӯрдам ва онҳо бар ман ғолиб омаданд, маро тавоне нест, ки онҳоро ба роҳи рост оварам. Пас Ту худ интиқом бигир ва маро бар онҳо ёрӣ кун. Ин дуои Нӯҳ (алайҳис-салом) изҳори нотавонӣ дар баробари саркашии қавм ва талаби ёрии Худо буд, то ки ҳаққи худро аз онҳо бигирад ва ҳуҷҷат бар онҳо тамом шавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Инсон ҳангоми дучор шудан ба сахтиҳо ва нотавонӣ бояд ба Худо рӯй оварад ва аз Ӯ ёрӣ пурсад, зеро танҳо Худост, ки метавонад мушкилотро ҳал кунад.

— Сабре, ки паёмбарон дар роҳи даъват нишон доданд, намунаи олӣ барои мост; онҳо то охирин лаҳза ба Худо таваккал мекарданд.

— Дуо силоҳи муъмин аст ва метавонад сарнавишти қавмҳоро тағйир диҳад.

— Худо дуои бандагони содиқи худро мешунавад ва ба вақти муносиб ҷавоб медиҳад, гарчанде ки ин ҷавоб баъзан баъд аз озмоишҳои тӯлонӣ бошад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашавем ва ба Ӯ боварӣ дошта бошем, ки Ӯ ёрикунандаи муъминон аст.