Сураи Аль-Камар — Оят 8

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

— «مُّهْطِعِينَ»: шитобкунандагон, гардан дароз карда ба сӯи даъваткунанда равоншавандагон.

— «الدَّاعِ»: даъваткунанда, ки Исрофил (алайҳис-салом) аст, ки мардумро ба майдони ҳисоб даъват мекунад.

— «عَسِرٌ»: сахт, душвор, пур аз ҳарос ва шиддат.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯз мардум аз қабрҳо берун омада, бо шитоб ва гардан дароз карда ба сӯи он даъваткунанда равон мешаванд, ки онҳоро ба майдони ҳисоб мехонад. Ҳеҷ кас наметавонад аз ин даъват сар тофта, ба тарафи дигар равад ё сустӣ кунад; ҳама бо зеллат ва фурӯтанӣ ба сӯи он ҷо мешитобанд. Дар он ҳангом кофирон, ки дар дунё ба рӯзи қиёмат бовар надоштанд, мегӯянд: «Ин рӯз рӯзи сахт ва пур аз ҳарос аст», зеро дар он шиддату даҳшатҳои бузург ҷамъ шудааст ва онҳо худро дар ҳолати ниҳоят душвор мебинанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз он ҷо гурехта наметавонад.

— Даъвати Исрофил (алайҳис-салом) ва шитоби мардум ба сӯи майдони ҳисоб нишон медиҳад, ки фармони Аллоҳ ҳатман иҷро мешавад ва ҳеҷ чиз ба он монеъ шуда наметавонад.

— Кофирон дар он рӯз пушаймон мешаванд, аммо пушаймонӣ дигар фоида намедиҳад; ин боиси он аст, ки мо дар дунё имон оварда, худро барои он рӯз омода созем.

— Ин оят моро ба сӯи некӯкорӣ ва тақво ҳидоят мекунад, то ки дар он рӯзи сахт аз аҳли наҷот бошем.

— Қуръон бо тасвири дақиқи он рӯз дили инсонро бедор мекунад ва ба ӯ мефаҳмонад, ки зиндагии дунё гузаро аст ва бояд барои ҳаёти ҷовидон кӯшиш кард.