Сураи Ар-Рахман — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

• مَرَجَ: омехт, паҳн кард, равона сохт.
• الْبَحْرَيْنِ: ду баҳр — яке оби ширин (шӯр нест) ва дигаре оби шӯр (баҳри шӯр).
• يَلْتَقِيَانِ: бо ҳам вохӯрда мешаванд, ба ҳам мепайванданд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ду баҳрро — оби ширин ва оби шӯр — ба ҳам омехта ва паҳлуи ҳам қарор додааст, ки онҳо дар назари чашм бо ҳам вохӯрда мешаванд ва ба ҳам мепайванданд. Байни онҳо пардае (монеъе) ҳаст, ки намегузорад яке бар дигаре таҷовуз кунад ва хосияти худро аз даст диҳад. Оби ширин ширинӣ худро нигоҳ медорад ва оби шӯр шӯрии худро, ҳарчанд ки онҳо дар зоҳир ба ҳам расида, паҳлуи ҳам қарор гирифтаанд. Ин аз қудрати бузурги Парвардигор ва тадбири ҳикматомези Ӯст, ки дар офариниш ин гуна ҳудудҳои дақиқ гузоштааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят далели равшани қудрати Худованд дар офариниш ва тадбири олам аст; Ӯст, ки ду оби гуногунро бо ҳам вохӯрда, аммо хосияти ҳар яке را нигоҳ медорад.
• Ин нишонае аз раҳмати Худованд ба бандагонаш аст, ки оби ширинро барои нӯшидан ва оби шӯрро бо манфиатҳои худ нигоҳ доштааст.
• Оят моро ба тафаккур дар бораи офариниш ва сипосгузорӣ ба Парвардигор даъват мекунад.
• Ин мисли равшанест барои он ки ҳақ ва ботил, имон ва куфр дар ин дунё бо ҳам омехтаанд, аммо Худованд байни онҳо ҳудуде гузоштааст, ки ҳар кадом роҳи худро дорад.
• Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро нишон медиҳад, ки Қуръон каломи Худованди доно ва ҳаким аст, ки ҳатто дар тавсифи падидаҳои табиӣ ҳақиқатро дақиқ баён мекунад ва инсонро ба шинохти Офаридгор ҳидоят менамояд.