Surat Ar-Rahman — Ayat 31

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• سَنَفْرُغُ (Sanafrughu): Tembung iki asalé saka "faragha" sing tegesé "kosong" utawa "luang". Ing kéné, tembung iki dudu tegesé Allah lagi kosong saka pagawean, nanging minangka ungkapan kanggo nuduhaké yèn Allah bakal mligi ngurusi lan nindakake paukuman lan pitungan marang manungsa lan jin. Iki minangka ancaman saka Allah.
• الثَّقَلَانِ (Ats-Tsaqalān): Tembung iki wujud jamak saka "tsaqal" sing tegesé "barang sing abot". Sing dimaksud ing kéné yaiku manungsa lan jin. Diarani mangkono amarga loro-lorone dianggep "abot" sing manggoni bumi, ora mung nalika isih urip nanging uga nalika wis padha mati.

1. Tafsir Ayat:

Allah SWT ngandika: "Sakwise iku, Ingsun bakal mligi ngurusi kowé, dhuh manungsa lan jin." Tembung "sanafrughu" ing kéné dudu tegesé Allah lagi kosong saka pagawean utawa lagi ora ana tugas, amarga Allah iku Maha Kuasa lan ora ana sing bisa ngalangi utawa ngganggu Panjenengane. Nanging, tembung iki minangka cara kanggo mènèhi ancaman lan peringatan marang manungsa lan jin yèn bakal ana wektu nalika Allah bakal ngetung kabeh amal kang wis dilakoni ing donya, banjur mènèhi piwales sing cocog karo amale dhewe-dhewe. Sing sapa nglakoni dosa lan maksiat bakal nampa siksa, lan sing sapa taat marang Allah bakal nampa ganjaran. Allah nyebut manungsa lan jin minangka "ats-tsaqalān" utawa "rong barang sing abot" amarga loro-lorone iku makhluk sing manggoni bumi, dadi beban utawa isi bumi, ora mung nalika isih urip nanging uga nalika wis padha mati lan dikubur.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki ngélingaké marang kita yèn saben tumindak lan amal kita ing donya iki bakal diitung lan diadili déning Allah. Mula, kita kudu tansah ngati-ati lan nindakake kabecikan.
• Allah iku Maha Adil lan Maha Kuasa. Panjenengane ora kesel lan ora kesusu, nanging bakal mènèhi wektu kanggo manungsa lan jin kanggo nindakake amal, sadurunge pungkasane diadili.
• Ayat iki uga nuduhaké yèn manungsa lan jin iku makhluk sing padha-padha kudu tanggung jawab marang Allah. Iki ngélingaké kita supaya ora sombong lan tansah éling marang kuwajibané dhéwé-dhéwé.
• Kanthi ngerti yèn ana dina pitungan, kita dadi luwih semangat kanggo nindakake kabecikan lan ngedohi larangan-larangan Allah, amarga kita ngerti yèn saben tumindak bakal ana piwalese.
• Ayat iki uga nuduhaké gedhéné kuwasa lan kawicaksanan Allah, sing bisa ngatur lan ngadili kabeh makhluké kanthi adil. Iki nggawe kita luwih tresna lan wedi marang Allah, lan luwih semangat nglakoni agama Islam kanthi bener.