Surja Er-Rahman — Ajet 47

Kuptimet e fjalëve:

• Ala' (آلاء): Dhunti, begati dhe mirësi të panumërta.
• Rabbikuma (رَبِّكُمَا): Zoti juaj i të dyve – i njeriut dhe i xhindit.
• Tukedhdhiban (تُكَذِّبَانِ): E mohoni dhe e përgënjeshtroni.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar, pasi i përmendi begatitë e Tij të mëdha dhe fuqinë e Tij të pakufishme, i drejtohet të dy krijesave – njerëzve dhe xhinëve – me një pyetje që ngërthen qortim dhe habi: "Pra, cilën nga dhuntitë e Zotit tuaj e mohoni?" Kjo do të thotë: pasi i keni parë këto mirësi të dukshme dhe të fshehta, pasi i keni dëshmuar këto shenja të mëdha, si mund të gjeni guxim t'i mohoni ato? A ka ndonjë begati që Ai nuk jua ka dhënë? A ka ndonjë mirësi që mund ta mohoni? Në këtë pyetje retorike qëndron një qortim i butë dhe një nxitje për falënderim, sepse ata nuk kanë asnjë arsye për ta mohuar, ndërsa kanë çdo arsye për ta falënderuar.

Përfitimet nga ajeti:

1. Kjo pyetje na mëson që t'i shikojmë begatitë e Allahut me syrin e mirënjohjes, jo me syrin e mohimit – sepse çdo frymëmarrje është një dhunti që e kërkon falënderimin tonë.
2. Ajeti na bën të kuptojmë se Allahu i drejtohet njeriut dhe xhindit njësoj me mëshirën e Tij, duke treguar se mesazhi i Tij është për të gjitha krijesat pa përjashtim.
3. Përsëritja e kësaj pyetjeje në suren Er-Rahman na zgjon ndërgjegjen dhe na bën të ndalemi çdo herë për të numëruar begatitë e Zotit – duke na e bërë zemrën plot me dashuri ndaj Krijuesit që nuk pushon së dhëni.
4. Ajeti na mëson se mohimi i begative nuk është vetëm mohim me gjuhë, por edhe mosfalënderimi me vepra – prandaj duhet ta dëshmojmë mirënjohjen me zemër, gjuhë dhe me vepra të mira.