Surat Ar-Rahman — Ayat 61

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• آلَاءِ (aalaa-i): nikmat-nikmat, kabagyan-kabagyan.
• رَبِّكُمَا (rabbikumaa): Pangeranmu loro, yaiku Allah kang nguwasani kabeh.
• تُكَذِّبَانِ (tukadzdzibaani): padha ngapusi, padha nyulayani, ora ngakoni.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki minangka pangeling-eling saka Allah marang jin lan manungsa. Ing ayat-ayat sadurunge, Allah wis nyebutake maneka warna nikmat kang gedhe: swarga kang kebak kabagyan, banyu kang mili, woh-wohan kang maneka warna, lan liya-liyane. Kabeh iku minangka piwales kanggo wong-wong kang padha nindakake kabecikan ing donya. Dadi, sawise nyebutake kabeh nikmat iku, Allah banjur takon: "Saka nikmat-nikmat Pangeranmu kang akeh banget iku, endi sing arep padha mbok apusi? Endi sing arep padha mbok sulayani?"

Pitakon iki dudu pitakon kanggo njaluk wangsulan, nanging minangka teguran lan pangeling supaya jin lan manungsa padha eling marang gedhene nikmat Allah. Saben nikmat kang dirasakake — wiwit saka sehat, pangan, ngombe, papan, nganti nikmat iman lan Islam — kabeh iku saka Allah. Mula, ora ana siji wae nikmat kang kena dipungkiri utawa disulayani.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake supaya kita tansah ngakoni lan ngrumat nikmat-nikmat Allah, ora malah nglirwakake utawa nyulayani.
• Nikmat kang paling gedhe yaiku nikmat iman lan Islam, mula aja nganti kita nglalekake.
• Kanthi ngeling-eling nikmat, ati dadi luwih syukur lan luwih cedhak marang Allah.
• Ayat iki uga nuduhake katresnan Allah marang makhluk-e, amarga Allah bola-bali ngelingake supaya ora kesasar.
• Sapa sing gelem ngakoni nikmat lan syukur, bakal entuk tambahan nikmat lan kabagyan ing donya lan akhirat.