Surja Er-Rahman — Ajet 61

Kuptimet e fjalëve:

• Ala' (آلاء): Do të thotë dhuntitë, mirësitë dhe begatitë e shumta.
• Tukedhdhiban (تُكَذِّبَان): Mohoni, përgënjeshtroni.

Tefsiri i ajetit:

Kjo është një pyetje retorike që përsëritet shumë herë në këtë sure, duke iu drejtuar të dy grupeve: njerëzve dhe xhinëve. Allahu i Lartësuar i pyet ata: "Pra, cilën nga dhuntitë e Zotit tuaj e mohoni?"

Kjo pyetje vjen pas përmendjes së dhuntive të panumërta që Allahu u ka dhënë robërve të Tij, si begatitë e dynjasë dhe të ahiretit, mirësitë e dukshme dhe të padukshme. Ajo është një qortim i butë dhe një nxitje për falënderim, sepse kur dikush sheh mirësitë e shumta që i janë dhënë, nuk ka arsye që t'i mohojë ato apo të jetë mosmirënjohës ndaj Dhuruesit të tyre.

Ajeti nënkupton se pas gjithë këtyre dhuntive të mëdha, nuk ka asnjë justifikim për mohim apo përgënjeshtrim. Përkundrazi, detyra e njeriut dhe e xhinit është që t'i njohin këto dhunti, t'i falënderojnë për to dhe t'i përdorin në atë mënyrë që e kënaq Dhuruesin e tyre.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Nxitje për falënderim: Ajeti na mëson se çdo mirësi që gëzojmë është nga Allahu, prandaj duhet ta falënderojmë Atë vazhdimisht me zemër, me gjuhë dhe me vepra.
2. Njohja e dhuntive: Sa më shumë që njeriu i vështron dhuntitë e Allahut rreth tij, aq më shumë rritet dashuria e tij ndaj Krijuesit dhe aq më shumë i nënshtrohet Atij.
3. Përgjegjësia ndaj dhuntive: Çdo dhunti do të pyetet për të në Ditën e Kijametit, prandaj duhet t'i përdorim ato në atë që e do Allahu dhe e kënaq Atë.
4. Vëmendja ndaj të dy krijesave: Përmendja e njerëzve dhe xhinëve bashkë tregon se mesazhi i Islamit është për të gjitha krijesat e ngarkuara me përgjegjësi, dhe se mëshira e Allahut përfshin të gjithë.
5. Lartësimi i Zotit: Kur njeriu i njeh dhuntitë e Zotit të tij, zemra e tij mbushet me madhështi për Allahun dhe ai e kupton se Ai meriton të adhurohet vetëm, pa asnjë shok.