Sura Al-Waqi'a — Werset 55

Znaczenie słów:

• شُرْبَ – picie, sposób picia.
• الْهِيمِ – wielbłądy chore na „hijam” (arab. هُيَام), czyli chorobę, która powoduje nienasycone pragnienie; takie zwierzęta piją bezustannie, ale nigdy nie gaszą pragnienia, aż w końcu giną.

Interpretacja wersetu:

Po tym, jak Bóg opisał, że grzesznicy będą jeść z drzewa Zakkum (cierpkiego, gorzkiego drzewa, które rośnie w piekle) i napełnią nim swoje brzuchy z powodu ogromnego głodu, nadchodzi ten werset, który mówi o ich piciu. Bóg mówi: „A potem będziecie pić wodę wrzącą, która osiągnęła najwyższy stopień gorąca, w sposób podobny do picia wielbłądów chorych na hijam”. Te wielbłądy piją wodę w ogromnych ilościach, ale ich pragnienie nigdy nie zostaje zaspokojone – piją, aż umrą. Podobnie mieszkańcy piekła będą pić tę wrzącą wodę, ale nie ugasi ona ich pragnienia; wręcz przeciwnie, będzie zwiększać ich cierpienie, a oni będą zmuszeni pić ją wciąż na nowo, nie znajdując żadnej ulgi. Ten obraz ukazuje skrajną mękę i beznadzieję, jaka czeka tych, którzy odrzucili prawdę i zaprzeczyli Bożemu ostrzeżeniu.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Ten werset ukazuje sprawiedliwość Boga – kara jest dopasowana do czynów. Ci, którzy w życiu doczesnym oddawali się przyjemnościom i nie uznawali Bożych nakazów, w życiu ostatecznym doświadczą cierpienia, które nie ma końca i nie przynosi żadnej ulgi.
2. Obraz wielbłądów chorych na hijam, które piją, ale nie gaszą pragnienia, jest ostrzeżeniem dla ludzkości, aby nie przywiązywała się do dóbr tego świata, które nigdy nie dają prawdziwego zaspokojenia duchowego. Prawdziwe zaspokojenie znajduje się jedynie w wierze i posłuszeństwie Bogu.
3. Werset ten zachęca wierzących do wdzięczności za dar wiary i za to, że Bóg prowadzi ich drogą prostą, oraz do wytrwałości w unikaniu grzechów, które prowadzą do tak straszliwego końca.
4. Przypomina o znaczeniu uznania Bożych ostrzeżeń i Jego obietnic – zarówno tych dotyczących nagrody, jak i kary – oraz o tym, że życie doczesne jest tylko krótkim etapem, po którym następuje wieczność, którą każdy kształtuje swoimi uczynkami.