Сураи Аль-Вакиа — Оят 65

1. Маънои калимаҳо:

• حُطَامًا: хурд-хурдшуда, пора-пора, реза-резаи хушкшуда.
• فَظَلْتُمْ: пас шумо мондед, шумо шудед.
• تَفَكَّهُونَ: тааҷҷуб мекунед, ҳайрон мешавед.

1. Тафсири оят:

Худованд ба бандагони худ хитоб карда мефармояд, ки ин зироате, ки шумо мекоред ва ба он умедворед, оё шумо онро мерӯёнед? Не, балки Мо онро дар замин устувор медорем ва мерӯёнем. Агар Мо бихоҳем, он зироатро пас аз он ки наздик ба пухтан ва расидан шуд, хушку реза-реза мегардонем, то ки аз он ҳеҷ фоидае набаред. Пас шумо аз он чи ба зироати шумо расид, дар ҳайрат мемонед ва тааҷҷуб мекунед.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Худованд аст ва мо бояд ҳамеша шукргузор бошем.
• Худованд қодир аст, ки дар як лаҳза неъматро аз байн бибарад, бинобар ин мо бояд ба Ӯ таваккул кунем.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки дунёи фонии ҳаёти ин ҷаҳонӣ аст ва мо набояд танҳо ба он дилбанд шавем.
• Худованд раҳим ва меҳрубон аст, ки ба мо неъматҳои зиёд медиҳад ва мо бояд ҳамеша ба Ӯ сипосгузор бошем.
• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Қуръон каломи Худованд аст ва мо бояд онро бисёр хонем ва ба он амал кунем.