Сураи Аль-Вакиа — Оят 64

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «تَزْرَعُونَهُ»: онро мекоред, яъне тухмиро дар замин мепартоед ва ба парвариши он мепардозед.
• «الزَّارِعُونَ»: кишоварзон, яъне онҳое, ки тухмиро воқеан мерӯёнанд ва сабз мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба бандагони худ рӯй оварда мефармояд: оё шумо он тухмеро, ки дар замин мекоред, худатон мерӯёнед ва сабз мекунед, ё Мо онро мерӯёнем? Ҳақиқат ин аст, ки шумо танҳо тухмиро дар замин мепартоед ва заминро кор мекунед, аммо он ки дар дохили тухмӣ қувваи рушд мегузорад ва онро ба растании сабз табдил медиҳад, танҳо Аллоҳи Таъоло аст. Ӯст, ки тухмиро дар зери хок нигоҳ медорад ва шароити сабзишро фароҳам меорад. Агар Аллоҳ нахоҳад, ҳеҷ тухме намесабзад ва ҳеҷ зироате намерӯяд. Пас, ин ки шумо метавонед заминро кор кунед ва тухм бикоред, худи неъматест аз ҷониби Аллоҳ, вале қудрати воқеии рӯёнидан танҳо ба дасти Ӯст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки ҳарчанд ӯ дар корҳои дунё саъй мекунад, вале натиҷа танҳо ба хоҳиши Аллоҳ вобаста аст. Ин боиси тавозуъ ва шинохти андозаи қудрати инсон мегардад.
• Оят моро ба шукргузорӣ ба Аллоҳ ташвиқ мекунад, зеро Ӯст, ки зироатро мерӯёнад ва ризқи моро таъмин менамояд.
• Ин оят далели равшани қудрати бепоёни Аллоҳ ва ягонагии Ӯ дар офариниш ва рӯёнидан аст, ки инсонро ба имон ва ихлос наздиктар месозад.
• Вақте инсон дармеёбад, ки ҳатто дар кори оддии кишоварзӣ ба Аллоҳ ниёз дорад, дилаш ба ёди Ӯ гарм мешавад ва ба намозу дуо рӯ меоварад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои Худоро бояд қадр кунем ва ҳеҷ гоҳ худро соҳиби ҳақиқии онҳо надонем, балки ҳамаро аз ҷониби Аллоҳ бидонем.