Сураи Аль-Вакиа — Оят 88

1. Маънои калимаҳо:

— «فَأَمَّا»: ҳарфи шарт ва тафсил, ки маънои «пас, аммо»-ро мерасонад.

— «إِن كَانَ»: «агар буд» — ишора ба ҳолати шахси вафоткарда.

— «مِنَ الْمُقَرَّبِينَ»: «аз наздикшудагон» — яъне касоне, ки ба Аллоҳ таъоло наздик гардидаанд.

1. Тафсири оят:

Пас, агар майит аз зумраи бандагони солеҳ ва наздикшуда ба Аллоҳ таъоло бошад, яъне аз пешқадомон дар некӣ ва тоъат, ки дар дунё ба сӯи Худо тақарруб ҷустаанд, пас барои ӯ дар ҳангоми марг роҳату осоиш ва хушнудӣ аст, ва дар охират боғи неъматҳои ҷовидонӣ муҳайёст. Ӯ дар ҷаҳони барзах низ дар фазлу раҳмати Аллоҳ қарор мегирад ва рӯҳаш ором меёбад.

1. Фавоиди оят:

— Ин оят ба бандагони Худо умед мебахшад, ки роҳи тақарруб ба Аллоҳ таъоло ва ибодату тоъат ба саодати абадӣ мерасонад.

— Мусалмононро тарғиб мекунад, ки дар зиндагӣ ба сӯи некӣ ва бандагии холисона бишитобанд, то дар зумраи наздикшудагон қарор гиранд.

— Нишон медиҳад, ки марг барои бандагони солеҳ на поёни хушбахтӣ, балки оғози неъматҳои ҷовидонӣ ва раҳмати Худост.

— Ин оят дили муъминро ором месозад ва ба ӯ мефаҳмонад, ки ҳар кӯшише, ки дар роҳи Худо мекунад, беподош намемонад.