Сураи Аль-Вакиа — Оят 87

1. Маънои калимаҳо:

• تَرْجِعُونَهَا: онро бармегардонед (яъне рӯҳро ба бадан бармегардонед).
• إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ: агар шумо ростгӯй бошед.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисми идомаи ояти пешина аст, ки дар он сухан дар бораи лаҳзаи марг ва берун рафтани рӯҳ аз бадан меравад. Худованд ба онҳое, ки вуҷуди Қиёмат ва ҳисобу китобро инкор мекунанд, муроҷиат намуда мефармояд: агар шумо дар даъвои худ ростгӯй ҳастед, ки ҳеҷ ҳисобу ҷазое нест, пас он рӯҳеро, ки ҳангоми марг ба ҳалқум расидааст, ба бадан баргардонед. Аммо шумо ҳеҷ гоҳ ба ин кор қодир нестед. Ин нишонаи ошкори нотавонии инсон ва қудрати бепоёни Худованд аст. Ҳеҷ кас наметавонад маргро бозгардонад ва ё рӯҳро ба бадан баргардонад, зеро ин танҳо кори Худои таъоло аст. Пас ҳамон зоте, ки қодир аст рӯҳро аз бадан берун кунад, қодир аст онро бозгардонад ва ҳисобу китобро барпо намояд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят собит мекунад, ки марг ва ҳаёт танҳо дар дасти Худованд аст ва инсон ҳеҷ қудрате бар он надорад.
• Инсон бояд дарк кунад, ки нотавонии ӯ дар баргардонидани рӯҳ далели равшани вуҷуди Қиёмат ва ҳисобу китоб аст.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба Худои таъоло таваккал кунад ва ба қудрати Ӯ бовар дошта бошад.
• Ин оят ҳамчунин ҳушдор медиҳад, ки инсон набояд ғурур ва кибр кунад, зеро ӯ оҷиз аст ва танҳо Худованд қодир аст.
• Бовар ба Қиёмат ва ҳисобу китоб инсонро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад ва ӯро аз гуноҳ бозмедорад.