Сураи Аль-Муджадиля — Оят 19

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• اسْتَحْوَذَ — ғолиб шуд, тасарруф кард, зери таъсири худ гирифт.
• حِزْبُ — гурӯҳ, ҳизб, пайравони як роҳ.
• الْخَاسِرُونَ — зиёнкорон, онҳое ки сармояи худро аз даст додаанд.

1. Тафсири оят:

Шайтон бар онҳо ғолиб омад ва онҳоро зери таъсири худ қарор дод, то дараҷае ки фармонҳои Худоро тарк карданд ва ба тоъати Ӯ амал накарданд. Шайтон бо васвасаҳои худ ёди Худоро аз дили онҳо баровард, пас онҳо амалеро, ки Худоро хушнуд мекунад, анҷом надоданд ва танҳо корҳоеро карданд, ки Ӯро ба ғазаб меоварад. Ин сифатҳоро доштанашон нишон медиҳад, ки онҳо лашкару пайравони Иблис ҳастанд. Огоҳ бошед! Ҳамоно лашкару пайравони Иблис дар дунё ва охират зиёнкоронанд, зеро ҳидоятро бо гумроҳӣ ва биҳиштро бо дӯзах иваз карданд. Онҳо неъмати ҷовидонаро аз дасти худ доданд ва худро ба азоби абадӣ гирифтор карданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Оят моро огоҳ мекунад, ки агар аз ёди Худо ғофил шавем, шайтон метавонад бар мо ғолиб ояд ва моро аз роҳи рост дур кунад.
• Ёди Худо — зикр — сипари муҳофизат аз васвасаҳои шайтон аст; бо намоз, дуо ва қуръонхонӣ дилро зинда нигоҳ дорем.
• Оят нишон медиҳад, ки пайравии шайтон на танҳо ба гумроҳӣ, балки ба зиёни ҳақиқӣ дар дунё ва охират мебарад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ҳизби Худо — аҳли имон ва тоъат — бошанд, на ҳизби шайтон, то аз зиёнкорон набошем.
• Худованд дар ин оят бо лутфу раҳмат моро огоҳ мекунад, то пеш аз он ки дер шавад, ба сӯи Ӯ баргардем ва аз неъматҳои ҷовидонаи биҳишт баҳраманд шавем.