سوره انعام — آیه 101

معانی کلمات:

• بَدیع: پدیدآورنده و آفرینندهای که چیزی را بدون نمونه و الگوی پیشین ایجاد کرده است.
• أَنّی: چگونه و از کجا.
• صاحِبَة: همسر و زوج.

تفسیر آیه:

خداوند متعال پدیدآورندهی آسمانها و زمین است؛ او آنها را بدون هیچ نمونه و الگوی قبلی از نیستی به هستی آورده است. حال چگونه ممکن است برای او فرزندی باشد، در حالی که او همسری ندارد؟! فرزند از زوجیت و جفت پدید میآید و خداوند منزه از این امور است. او آفرینندهی همهی موجودات است و به همه چیز داناست؛ هیچ چیز بر او پوشیده نیست، نه آشکار و نه نهان. مشرکان با نسبت دادن فرزند به خداوند، او را به صفات مخلوقات متصف کردند، در حالی که او بینیاز از همه و آفرینندهی همه است. آفرینش او بدون نیاز به همسر و فرزند، نشانهی کمال قدرت و بینیازی مطلق اوست.

فواید و پیامهای آیه:

• خدای متعال آفرینندهای بینظیر است که آفرینش او بدون الگو و نمونه، نشانهی قدرت بیکران اوست.
• نسبت دادن فرزند به خداوند، ناشی از جهل و نادانی است؛ زیرا فرزند نیازمند همسر و جفت است و خداوند از همهی نیازها پاک و منزه است.
• علم خداوند به همه چیز احاطه دارد؛ هیچ ذرهای در آسمانها و زمین از علم او پنهان نیست و این مایهی آرامش مؤمنان است که در همهی احوال، خداوند ناظر و دانای بر آنهاست.
• شناخت صفات کمال خداوند، انسان را به توحید خالص و دوری از شرک رهنمون میشود و محبت او را در دل زنده میکند.