Surah Al-An'am — Talata 101

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• Badī‘ (بَدِيعُ): Ang lumikha ng mga bagay nang walang sinusundang modelo o halimbawa.
• Anā (أَنَّى): Paano o sa paanong paraan.
• Ṣāḥibah (صَاحِبَةٌ): Asawa o kabiyak.

Paliwanag ng Talata:

Si Allah ay ang tanging lumikha ng mga kalangitan at ng lupa, at ng lahat ng nasa mga ito, nang walang anumang naunang halimbawa o modelo. Siya ang nagpasimula ng paglikha mula sa wala. Kung gayon, paano magkakaroon Siya ng anak gayong hindi Siya nagkaroon ng asawa? Ang pagkakaroon ng anak ay nangangailangan ng kabiyak at pagsasama, at ito ay mga katangian ng mga nilikha, hindi ng Dakilang Lumikha. Kaya't Siya ay mataas at malayo sa mga sinasabi ng mga tagapagtambal na Siya ay may anak. Si Allah ay lumikha ng lahat ng bagay — lahat ng mga nilalang, malaki man o maliit, nakikita man o hindi — at hindi Siya nangangailangan ng anuman sa mga ito. Siya ang may lubos na kaalaman sa lahat ng bagay; walang anumang nalilihim sa Kanya, maging ito man ay nasa kalangitan o nasa lupa, at maging ang mga nakatago sa mga puso.

Mga Aral at Bunga ng Talata:

1. Ang pagiging perpekto ng paglikha ni Allah ay katibayan ng Kanyang kadakilaan at kapangyarihan, na siyang nagtutulak sa atin na magpasalamat at sumamba sa Kanya nang may pagmamahal at paggalang.
2. Ang paglalarawan kay Allah na may anak ay isang malaking kamalian, sapagkat ito ay sumasalungat sa Kanyang pagiging perpekto at sa Kanyang pagiging nag-iisa. Ang pagkaunawang ito ay naglilinis ng ating pananampalataya at nagpapalalim ng ating pagkilala sa Kanya.
3. Ang lubos na kaalaman ni Allah sa lahat ng bagay ay nagbibigay sa atin ng kapanatagan at tiwala, sapagkat alam nating ang lahat ng ating ginagawa ay nakikita Niya at hindi nasasayang, at ang Kanyang awa at katarungan ay sumasaklaw sa lahat.