Сураи Аль-Анам — Оят 131

1. Шарҳи калимаҳои оят:

• «ذَٰلِكَ»: ин ишора ба он чизест, ки дар оятҳои пеш гуфта шуд — яъне фиристодани паёмбарон ва огоҳ кардани мардум.
• «مُهْلِكَ»: нобудкунанда, ҳалоккунанда.
• «الْقُرَىٰ»: шаҳрҳо, деҳотҳо, яъне ҷамоатҳо ва аҳолии онҳо.
• «بِظُلْمٍ»: бо ситам ва зулм, яъне бе ҳеҷ сабаби одилона.
• «غَافِلُونَ»: ғофилон, бехабарҳо, онҳое ки огоҳӣ надоранд.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима ба як қоидаи муҳими адлу инсофи Парвардигор ишора мекунад. Худованди мутаъол мефармояд, ки ҳаргиз шаҳру деҳотро ба ситам ва беадолатӣ нобуд намекунад, дар ҳоле ки мардуми онҳо бехабар ва ғофил бошанд. Яъне пеш аз азобу ҳалокат, ҳатман паёмбаронро мефиристад, то мардумро огоҳ кунанд ва даъвати ҳақро ба онҳо расонанд. Пас аз он ки даъват ба онҳо расид ва онҳо бо ихтиёри худ роҳи куфру зулмро интихоб карданд, он гоҳ азоб сазовори онҳо мегардад. Ин адлу раҳмати Худованд аст, ки ҳеҷ касро бе ҳуҷҷат ва бе огоҳӣ ҷазо намедиҳад. Ҳамин тавр, фиристодани паёмбарон ва нозил кардани китобҳо барои он аст, ки ҳеҷ кас баъд аз ин ба гуноҳи худ баҳонае надошта бошад ва ҳамаи мардум бо огоҳӣ ва ҳуҷҷати равшан ба сӯи ҳақ даъват шаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят адлу раҳмати Худовандро нишон медиҳад, ки ҳеҷ касро бе огоҳӣ ва бе фиристодани паёмбар ҷазо намедиҳад.
• Ин боиси он мегардад, ки инсон ба адлу инсофи Парвардигор боварӣ пайдо кунад ва бидонад, ки Худо золим нест.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати исломӣ таваҷҷуҳ кунем ва паёмҳои Парвардигорро ба дигарон расонем, то ҳеҷ кас бехабар намонад.
• Инсон бояд қадри неъмати ҳидоят ва фиристодани паёмбаронро бидонад ва шукргузор бошад.
• Ин оят ҳамчунин моро огоҳ мекунад, ки ғофил набошем ва аз даъвати ҳақ рӯй нагардонем, зеро баъд аз огоҳӣ масъулияти бузург бар дӯши мост.
• Ин боиси он мегардад, ки мо ба ислом ва Қуръон бештар маҳаббат пайдо кунем, зеро онҳо воситаи огоҳӣ ва наҷот аз азоб ҳастанд.