Σούρα Αλ-Ανάμ — Στίχος 160

Περιμένουν (ω, Μωχάμμαντ, αυτοί οι άπιστοι) να τους έρθουν οι άγγελοι (που θα τους αφαιρέσουν τη ζωή τους) ή να έρθει ο Κύριος σου (για να κρίνει μεταξύ τους κατά την Ημέρα της Κρίσεως) ή να έρθουν μερικά από τα σημάδια του Κυρίου σου (που θα ανακοινώσουν την Ημέρα της Κρίσεως); Πράγματι, την Ημέρα που θα έρθουν μερικά από τα σημάδια του Κυρίου σου, καμία ψυχή δε θα την ωφελήσει το να πιστέψει (εκείνη την στιγμή) αν δεν είχε ήδη πιστέψει από πριν, ούτε (θα την ωφελήσει το να κάνει εκείνη τη στιγμή καλές πράξεις) αν δεν είχε ήδη κάνει καλές πράξεις ενώ ήταν πιστή. Πες (τους): «Περιμένετε τότε (κάτι απ' αυτά)! Περιμένουμε κι εμείς!»

Στ’ αλήθεια, εκείνοι (οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί και εκείνοι που καινοτομούν στη θρησκεία) που διαίρεσαν τη θρησκεία τους (δηλ. τη θρησκεία του Αβραάμ, -το Ισλάμ-) και διασπάστηκαν σε αιρέσεις (Ιουδαϊσμό και Χριστιανισμό κλπ.), εσύ (ω, Προφήτη) δεν έχεις καμία σχέση μαζί τους (ή με την πλάνη τους, και η ευθύνη σου είναι μόνο να τους προειδοποιήσεις). Η υπόθεσή τους ανήκει μόνο στον Αλλάχ, έπειτα θα τους ενημερώσει για ό,τι έκαναν.

Πες (ω, Προφήτη): «Πράγματι, ο Κύριός μου με καθοδήγησε σε ένα ίσιο μονοπάτι, μια ορθή θρησκεία, τη θρησκεία του Αβραάμ, ο οποίος (ο Αβράαμ) ήταν Χανείφαν (απέκλινε από όλα τα μάταια δόγματα, ακολουθώντας και τείνοντας προς την αληθινή πίστη), και δεν ήταν απ' εκείνους που απέδιδαν εταίρους στον Αλλάχ στη λατρεία.»

Πες (ω, Προφήτη): «Πράγματι, η προσευχή μου, οι θυσίες μου, η ζωή μου και ο θάνατός μου είναι για τον Αλλάχ, τον Κύριο όλων των κόσμων.