Сураи Аль-Мульк — Оят 26

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «الْعِلْمُ»: донистан, огоҳӣ; дар ин ҷо мақсад донистани вақти рӯзи қиёмат аст.

— «عِندَ اللَّهِ»: назди Худо, яъне танҳо Худованд ба он огоҳ аст.

— «نَذِيرٌ»: бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азоби Худо.

— «مُّبِينٌ»: равшан, ошкор, возеҳ.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки ба мардум бигӯ: донистани вақти фаро расидани рӯзи қиёмат танҳо ба Худованди мутаъол ихтисос дорад ва ҳеҷ кас аз он огоҳ нест, на фариштаи муқарраб ва на паёмбари мурсал. Ва ман танҳо бимдиҳандае ҳастам, ки шуморо аз азоби Худо огоҳ мекунам ва он чиро, ки Худованд ба ман амр кардааст, ба таври равшан ва возеҳ ба шумо мерасонам. Пас вазифаи ман расонидани паём аст, на муайян кардани вақти рӯзи қиёмат.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ростӣ ва ростқавлӣ аст: он чизеро, ки Худо ба Паёмбар амр карда, бидуни кам ва зиёд расонидааст ва ҳатто вақти рӯзи қиёматро, ки мардум мепурсиданд, ба Худо вогузор кардааст.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки дониши инсон маҳдуд аст ва танҳо Худованд донандаи ғайб аст; ин боиси хоксорӣ ва таваккул ба Худо мегардад.

— Паёмбар (с) на фақат бимдиҳанда, балки бимдиҳандаи равшан аст; яъне роҳи наҷот ва ҳалокатро ба таври возеҳ баён мекунад, то ҳеҷ баҳонае барои касе боқӣ намонад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои пурсидани чизҳои пинҳонӣ ва вақти рӯзи қиёмат, ба омодагӣ барои он рӯз машғул шавем ва ба даъвати Паёмбар (с) гӯш диҳем, зеро ин даъват ба сӯи раҳмат ва наҷоти абадӣ ҳидоят мекунад.