Сураи Аль-Мульк — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

• وَيَقُولُونَ — ва мегӯянд.
• مَتَىٰ — кай.
• هَٰذَا الْوَعْدُ — ин ваъда.
• إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ — агар шумо ростгӯй бошед.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят аз забони кофирон ва мункирони рӯзи қиёмат хабар медиҳад, ки онҳо бо тамасхур ва инкор ба мӯъминон мегӯянд: «Кай ин ваъдае, ки шумо моро аз азоб ва ҳашр хабар медиҳед, ба амал меояд? Агар шумо дар даъвои худ ростгӯй бошед, пас замони онро ба мо бигӯед». Онҳо ин суханонро аз рӯи саркашӣ ва инкори рӯзи қиёмат мегӯянд, на аз рӯи ҷустуҷӯи ҳақиқат. Ҳол он ки донистани вақти қиёмат танҳо ба Худованди мутаъол ихтисос дорад ва ҳеҷ кас аз он огоҳ нест. Паёмбар (с) танҳо бимдиҳанда ва огоҳкунанда аст, ки мардумро аз оқибати куфру инкори худ метарсонад ва он чиро Худо ба ӯ фармудааст, ба таври возеҳ баён мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки инкори рӯзи қиёмат ва тамасхур кардани ваъдаҳои Худо роҳи кофирон аст ва мӯъмин бояд аз ин роҳ дур бошад.
• Донистани вақти қиёмат танҳо ба Худо ихтисос дорад ва бандагони Худо аз он бехабаранд, пас набояд касе дар ин бора даъвои дониш кунад.
• Вазифаи Паёмбар (с) ва пайравони ӯ танҳо расонидани паём ва бимдиҳӣ аст, на муайян кардани вақти рӯйдодҳои ғайбӣ.
• Ин оят мӯъминонро ба сабр ва устуворӣ дар роҳи ҳақ даъват мекунад, зеро ваъдаи Худо ҳатман ба амал меояд, ҳарчанд вақти он пинҳон бошад.
• Ин оят ба инсонҳо ёдоварӣ мекунад, ки ба ҷои инкор ва тамасхур, бояд барои рӯзи қиёмат омодагӣ бинанд ва ба Худо имон оваранд.