Surja El-Kalem — Ajet 10

Kuptimet e fjalëve:

• Ḥallāf: Ai që betohet shumë, edhe për gjëra të vogla e të mëdha, pa frikë nga Allahu.
• Mahīn: I poshtër, i dobët në mendje e në opinion, jobesnik dhe i përbuzur.

Tefsiri i Ajetit:

O Pejgamber, mos e dëgjo e mos iu bind kurrë atij që betohet shumë e rrejshëm, e që është njeri i poshtër e i dobët në karakter dhe në mendje. Ky lloj njeriu përdor betimet si mjet për të mashtruar dhe për të arritur qëllimet e tij të këqija, ndërsa fjalët e tij nuk kanë asnjë vlerë e as besueshmëri. Ai është ai që shan e përgojon njerëzit, që përhap thashetheme për të shkaktuar përçarje mes tyre, që është dorështrënguar me pasurinë e tij dhe nuk jep asgjë për të mirën, që e kalon kufirin në padrejtësi ndaj njerëzve dhe në kryerjen e mëkateve. Ai është njeri i vrazhdë, i pandershëm dhe i keq. Edhe pse ky ajet ka zbritur për një nga idhujtarët e mëdhenj të Kurejshit, siç ishte Velid ibn Mugire, ai përmban një paralajmërim të përgjithshëm për çdo besimtar që të mos ndjekë e të mos i bindet askujt që është i stolisur me këto cilësi të ulëta.

Përfitimet nga Ajeti:

• Njeriu duhet të jetë i kujdesshëm në zgjedhjen e atyre që i dëgjon e i bindet, sepse jo çdo fjalë është e denjë për t'u ndjekur.
• Betimi i shumtë është shenjë e mungesës së ndërgjegjes dhe e dobësisë së karakterit, prandaj islami na mëson ta ruajmë gjuhën nga betimet e kota.
• Cilësitë e larta morale janë themeli i shoqërisë së shëndoshë, ndërsa njerëzit me cilësi të ulëta duhen shmangur e nuk duhet t'u jepet rëndësi.
• Ky ajet na mëson se pasuria dhe pozita nuk e bëjnë njeriun të vlefshëm, por vlera e tij është te devotshmëria dhe karakteri i mirë.