Сураи Аль-Калам — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

• Ҳаммоз: касе, ки бисёр ғайбат мекунад ва одамонро айбҷӯӣ мекунад.
• Машшоъ: шахсе, ки бисёр қадам мезанад ва байни одамон гардиш мекунад.
• Бинамим: суханони одамонро ба дигарон мерасонад, то байнашон ихтилоф ва фасод андозад.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифатҳои зишту нафратовари баъзе шахсонро баён мекунад, ки Паёмбар (с) аз пайравӣ кардан ба онҳо манъ шудааст. Дар ояти пеш аз ин зикр шудааст, ки ба чунин одамон итоат накун. Яке аз сифатҳои онҳо ин аст, ки онҳо бисёр ғайбат мекунанд — яъне айбҳои пинҳонии одамонро фош мекунанд ва онҳоро бадном месозанд. Сифати дигари онҳо ин аст, ки байни одамон бисёр гардиш мекунанд ва суханони якеро ба дигаре мерасонанд, то байнашон кинаву адоват ва ихтилоф ба вуҷуд оваранд. Чунин амал дар ислом хеле зишт ва ҳаром аст, зеро он мӯҷиби парокандагӣ ва фасод дар ҷомеа мегардад. Ин оят ҳамчунин ҳушдорист барои мусулмонон, ки аз чунин сифатҳо дурӣ ҷӯянд ва ба одамони бадгумон ва фитнаангез такя накунанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ислом моро аз ғайбат ва суханчинӣ манъ мекунад, зеро ин амалҳо байни одамон адоват ва кина меандозанд.
• Пайравӣ кардан ба одамони бадсифат ва фитнаангез метавонад ба фасод ва гумроҳӣ оварда расонад.
• Ҳифзи забон ва эҳтиром ба обрӯи дигарон аз сифатҳои муъмини ҳақиқӣ аст.
• Ислом ҷомеаеро мехоҳад, ки дар он сулҳ, дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ ҳукмфармо бошад, на ихтилоф ва фитна.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки некӣ ва ростӣ роҳ кунем ва аз бадӣ ва фитна дур бошем, то дар дунё ва охират саодатманд гардем.