Sure Kalem — Ayet 10

Kelime Anlamları:

• Hallâf: Çok yemin eden, yemini alışkanlık haline getiren, yemininde ısrarcı olan kimse.
• Mehîn: Hakir, aşağılık, değersiz, zayıf görüşlü ve akılsız.

Tefsir:

Bu âyet-i kerîmede Yüce Allah, Peygamber Efendimiz'e (sallallahu aleyhi ve sellem) ve onun şahsında bütün müminlere önemli bir uyarıda bulunmaktadır: "Yemin etmeyi alışkanlık haline getiren, yalan yere yemin etmekten çekinmeyen, hakir ve aşağılık kimselere sakın itaat etme!"

Burada geçen "hallâf" kelimesi, yemini çokça kullanan, yemin etmeyi bir huy edinen ve bu yeminlerinde de doğru olmayan kimseyi ifade eder. Böyle bir kişi, Allah'ın adını hiçe sayarak yemin eder, bu da onun dindeki zayıflığını ve ahlaki çöküntüsünü gösterir. "Mehîn" ise, görüşü zayıf, aklı kıt, değersiz ve insanlar arasında itibarı olmayan kimsedir. Böyle birinin sözüne güvenilmez, fikrine itibar edilmez.

Bu âyet, müşriklerin ileri gelenlerinden Velîd bin Mugîre hakkında inmiştir. O, mal ve evlat sahibi olduğu için şımarıp büyüklenmiş, hakka karşı kibirlenmişti. Kendisine Kur'an âyetleri okunduğunda yalanlamış ve "Bu, öncekilerin masallarıdır" demişti. Ancak bu hüküm, sadece onunla sınırlı değildir; kıyamete kadar gelecek bütün müminler için geçerli bir ilkedir.

Sevgili kardeşlerim! Bu âyet bize şunu öğretiyor: Bir kimse ne kadar çok yemin ederse etsin, ne kadar çok malı ve makamı olursa olsun, eğer yalan söylüyorsa, ahlakı bozuksa ve hakir bir durumdaysa, onun sözüne itibar edilmemeli, onun yolundan gidilmemelidir. Mümin, doğru sözlü, güvenilir ve onurlu insanlarla dostluk kurmalı; yalancı, aşağılık ve ahlaksız kimselerin etkisinden uzak durmalıdır.

Unutmayalım ki, yemin etmek Allah'ın adını anmaktır ve bu kutsal bir iştir. Onu yalan yere kullanmak, hem Allah'a karşı saygısızlık hem de toplumda güveni sarsan büyük bir günahtır. Mümin, yeminini ancak doğru ve önemli işlerde kullanmalı, yemin etmeyi alışkanlık haline getirmekten sakınmalıdır. Allah'a güvenen bir kul, sözünün doğruluğunu yeminle ispat etmeye muhtaç değildir; onun doğruluğu, yaşantısından ve ahlakından bellidir.

Bu vesileyle kendimize şu soruyu soralım: Bizler, sözlerine güvenilen, doğruluğuyla tanınan, onurlu ve değerli müminler miyiz? Yoksa yeminleriyle, yalanlarıyla ve ahlaksızlıklarıyla toplumda itibarını kaybetmiş kimseler gibi mi davranıyoruz? Rabbimiz bizleri, sözüne sadık, yemini doğru, ahlakı güzel ve insanlar arasında itibarlı kullarından eylesin. Âmin.