Surat Al-Qalam — Ayat 17

1. Tembung-tembung sing perlu dimangerteni:

• بَلَوْنَاهُمْ (balawnāhum): Ingsun nyoba wong-wong mau.
• أَصْحَابَ الْجَنَّةِ (aṣḥābal-jannah): Wong-wong sing duwe kebon.
• لَيَصْرِمُنَّهَا (layaṣrimunnahā): mesthi bakal ngethok/methik woh-wohane.
• مُصْبِحِينَ (muṣbiḥīn): ing wayah esuk banget.

1. Tafsir ayat:

Ingsun (Allah) pancen wis nyoba wong-wong kafir Mekah kanthi paceklik lan keluwen, kaya dene Ingsun uga nyoba wong-wong sing duwe kebon. Yaiku ana sawijining wong kang duwe kebon, banjur dipasrahake marang anak-anake. Bareng wis wayahe panen, anak-anake padha sumpah arep methik kabeh woh-wohane ing wayah esuk banget, supaya ora ana wong miskin siji-sijia sing bisa melu mangan. Dheweke padha sengaja methik ing wayah esuk supaya ora konangan dening wong-wong miskin. Dheweke ora nyebut "Insya Allah", mula banjur kena cubriya saka Allah. Dadi, Allah nyoba wong Mekah kanthi keluwen lan paceklik iku minangka pepeling, kaya dene Allah uga nyoba wong-wong sing duwe kebon mau amarga srakah lan ora gelem menehi hak wong miskin.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Allah iku tansah nyoba hamba-hamba-Ne, supaya bisa dingerteni sapa sing sabar lan sapa sing ora.
• Srakah lan ora gelem menehi hak wong miskin iku kalebu tumindak ala sing bisa nuwuhake bilai.
• Nindakake kabecikan iku kudu diwiwiti kanthi nyebut asma Allah lan ora kena sombong.
• Wong sing mlarat lan miskin iku duwe hak ing bandha kita, mula aja nganti dilalekake.
• Sabar lan tawakal marang Allah iku kunci supaya bisa slamet saka cubriya lan bilai.
• Ayat iki ngajarake supaya kita tansah eling marang Allah ing saben tumindak, lan ora tumindak kanthi srakah utawa ngapusi.