Сураи Аль-Калам — Оят 17

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بَلَوْنَاهُمْ — озмудем, имтиҳон кардем.
• أَصْحَابَ الْجَنَّةِ — соҳибони боғ, яъне бӯстон.
• أَقْسَمُوا — қасам хӯрданд.
• لَيَصْرِمُنَّهَا — ҳатман мебуранд онро (меваҳояшро).
• مُصْبِحِينَ — дар вақти субҳ, саҳаргоҳон.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно Мо мардуми Маккаро бо хушксолӣ ва гуруснагӣ озмудем, чунон ки соҳибони он боғро озмуда будем. Онҳо қасам хӯрданд, ки саҳаргоҳон ҳамаи меваҳои боғро буранд ва ҳеҷ чизе барои мискинон ва ниёзмандон нагузоранд. Онҳо ин корро пинҳонӣ аз фақирон анҷом доданӣ буданд ва дар қасами худ "иншоаллоҳ" нагуфтанд. Пас, ин озмун барои он буд, ки бидонанд, ки неъматҳо аз ҷониби Аллоҳ аст ва бояд ҳаққи дигаронро адо кунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ бандагони худро бо неъматҳо ва сахтиҳо озмуда, месанҷад, то ҳақиқати имон ва шукри онҳо равшан гардад.
• Бояд ҳаққи фақирон ва ниёзмандон аз неъматҳои худ адо карда шавад ва бояд аз худписандӣ ва бахилӣ парҳез кард.
• Дар ҳар кор бояд ба Аллоҳ таваккал кард ва гуфт "иншоаллоҳ", зеро ҳеҷ кас намедонад, ки фардо чӣ рӯй медиҳад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба неъматҳои Аллоҳ шукргузор бошем ва онҳоро дар роҳи хайр сарф кунем, то ба ғазаби Аллоҳ гирифтор нашавем.