Сураи Аль-Калам — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

— «فَطَافَ»: гирд омад, фаро гирифт, нозил шуд.

— «طَائِفٌ»: балое ё ҳодисае, ки шабона меояд; дар ин ҷо мурод оташест, ки аз ҷониби Парвардигор фурӯ фиристода шуд.

— «مِّن رَّبِّكَ»: аз ҷониби Парвардигори ту.

— «وَهُمْ نَائِمُونَ»: дар ҳоле ки онҳо дар хоб буданд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки соҳибони боғ бо нияти худ хостанд садақа ва ҳаққи мискинонро надиҳанд ва қасди он доштанд, ки субҳи барвақт ҳосили боғро танҳо худашон ҷамъ кунанд, аз ҷониби Парвардигор балое бар он боғ фурӯ омад. Он балое шабона онҳоро фаро гирифт, дар ҳоле ки онҳо дар хоби хуфта буданд ва ҳеҷ чизеро ҳис намекарданд. Он бало оташе буд, ки аз ҷониби Худо нозил шуд ва тамоми боғро сӯзонд, то ки сиёҳу хокистарӣ гардид, мисли шаби торику зулмот. Онҳо наметавонистанд аз худ он оташро дафъ кунанд, зеро дар хоб буданд ва аз ҳодиса бехабар монданд. Ин ҳодиса нишонаи он аст, ки касе наметавонад аз фармони Худо ва азоби Ӯ фирор кунад ва молу сарвати дунё, агар дар роҳи Худо сарф нашавад, метавонад дар як лаҳза нест гардад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки неъматҳои дунё зудгузар ва нопойдор ҳастанд; онҳоро бояд дар роҳи некӣ ва садақа сарф кард.

— Худованд тавоносту ҳоким бар ҳама чиз; Ӯ метавонад дар як шаб моли золимонро нест кунад, ҳатто вақте ки онҳо дар хоб ғафлат ҳастанд.

— Ин ҳодиса ба мо дарс медиҳад, ки ба мискинон ва ҳаққи онҳо беэътиноӣ накунем, зеро ин метавонад сабаби аз даст рафтани баракати мол шавад.

— Оят дилҳоро ба сӯи адолат ва эҳсон ба бандагони Худо мекашад ва моро ба шукргузорӣ ва тақво даъват мекунад.

— Қуръони Карим бо чунин мисолҳо моро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё озмоиш аст ва оқибати некӣ ва бадӣ назди Худост.