Surat Al-Qalam — Ayat 19

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• فَطَافَ (faṭāfa): tegesé ngubengi, teka ngubengi, utawa nempuh. Ing kéné tegesé ana bilai kang teka lan ngubengi kebon mau.
• طَائِفٌ (ṭā'ifun): tegesé kang ngubengi utawa kang teka ing wayah wengi. Ing kéné kang dimaksud yaiku bilai utawa siksa saka Allah.
• مِّن رَّبِّكَ (min rabbika): saka Pangeranmu, yaiku saka Allah.
• وَهُمْ نَائِمُونَ (wa hum nā'imūn): lan wong-wong mau padha turu.

2) Katrangané ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT nyritakaké bab wong-wong kang duwé kebon kang wis dipesthèkaké arep dipanèn. Nanging amarga padha ora gelem mènèhi haké wong mlarat lan padha tumindak kikir, mula Allah nurunaké bilai marang kebon mau. Ing wayah wengi, nalika wong-wong mau padha turu kepénak lan ora bisa ngrumat keboné, ana siksa saka Allah kang teka ngubengi kebon mau. Siksa mau awujud geni kang mudhun saka langit, banjur ngobong lan ngrusak kabèh kebon mau nganti dadi ireng kaya wayah wengi kang peteng ndhedhet. Wong-wong mau ora bisa nindakake apa-apa amarga lagi padha turu, ora bisa nulungi keboné saka bilai kang wis teka.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangaké marang kita yèn bandha donya iku ora langgeng lan bisa ilang sawayah-wayah yèn Allah ngarsakaké. Mula aja padha gumantung marang bandha donya waé.
• Kikir lan ora gelem mènèhi haké wong liya, mliginé wong mlarat, iku tumindak kang ala lan bisa nuwuhaké bilai.
• Allah iku Maha Kuwasa lan bisa nurunaké siksa kapan waé, sanajan kita lagi turu utawa ora ngrumat.
• Ayat iki ngélingaké supaya kita tansah syukur marang nikmaté Allah lan gelem mènèhi sedekah marang wong kang butuh.
• Islam mulangaké supaya kita ora srakah lan tansah éling yèn kabèh bandha iku mung titipan saka Allah.