Сураи Аль-Калам — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

— «أَصْبَحَتْ»: яъне субҳ дамид ва он бо ҳолате даромад, ки тавсиф мешавад.

— «الصَّرِيمِ»: дар ин ҷо ба маънои шаби торик ва сиёҳ, ё ба маънои бурида ва нестшуда омадааст.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки соҳибони боғ бо нияти худ хостанд ҳосили онро танҳо ба худашон ихтисос диҳанд ва ҳаққи мискинонро надоданд, азоби Худо шабона бар он фурӯ рафт, дар ҳоле ки онҳо дар хоб буданд. Оташе он боғро фурӯ гирифт ва тамоми меваҳояш сӯхт. Вақте субҳ дамид, боғ мисли шаби торику сиёҳ гардида буд, ё мисли замине, ки ҳосили он бурида ва нест шудааст. Яъне он боғи сарсабзу пурбор дар як шаб ба замини сиёҳу холии беҳосил табдил ёфт ва ҳеҷ чиз аз он боқӣ намонд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худо бар золимон ва касоне, ки ҳаққи дигаронро бозмедоранд, қодир аст ва азоби Ӯ метавонад дар як лаҳза онҳоро фаро гирад.

— Молу сарват ва ҳосили дунё набояд воситаи ғурур ва худписандӣ гардад, зеро ҳамаи онҳо зудгузар ва нопайдоранд.

— Дар ин ҳикоя ибратест барои ҳамаи мӯъминон, ки шукри неъматҳои Худоро ба ҷо оваранд ва ҳаққи фақиронро адо кунанд.

— Инчунин оят ба мо меомӯзад, ки ҳатто сарсабзии боғу киштзор метавонад дар як шаб ба нестӣ табдил ёбад, пас бояд ба Худои Таоло таваккал кунем ва аз Ӯ ҳифз бихоҳем.

— Қуръон бо чунин мисолҳо дилҳоро ба ислом ва амали нек ҷалб мекунад ва моро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.