Surat Al-Qalam — Ayat 36

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• مَا لَكُمْ : "Ana apa karo kowé?" utawa "Kena apa kowé?" — iki minangka pitakon kang ngemu rasa gumun lan nggugat.
• كَيْفَ : "Kepriyé?" utawa "Kanthi cara apa?"
• تَحْكُمُونَ : "Kowé padha mutusi" utawa "Kowé padha netepaké hukum."

1. Tafsiré ayat:

Ayat iki isih ana gandhèngan karo ayat-ayat sadurungé kang nyritakaké bab wong-wong kafir kang padha nganggep yèn wong mukmin lan wong kafir iku padha waé ing akhirat. Allah banjur ndhawuhi pitakon marang wong-wong mau: "Ana apa karo kowé, kepriyé kowé kok padha mutusi kaya ngono?"

Tegesé, pitakon iki dudu pitakon kanggo njaluk katrangan, nanging pitakon kang ngemu rasa gumun lan nggugat marang putusané wong-wong kafir kang cetha-cetha salah lan ora adil. Wong-wong mau padha nyawijèkaké wong kang taat marang Allah karo wong kang kafir ing bab ganjaran. Iki minangka putusan kang ora bener, ora adil, lan nyimpang saka akal kang waras sarta saka tuntunan agama.

Dadi, ayat iki ngélingaké yèn putusan kang kaya mangkono iku klebu putusan kang rusak lan ora bisa ditampa. Allah nuduhaké marang wong-wong mau yèn putusané iku ora dhasar lan ora bener, sarta mesthi bakal ana pertanggungjawabané.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangaké marang kita yèn saben putusan kudu adhedhasar kabeneran lan keadilan, ora kena mung miturut hawa nafsu utawa prasangka.
• Kita diélingaké yèn ing ngarsané Allah, wong kang taat lan wong kang kafir iku ora padha. Saben wong bakal nampa asil saka apa kang wis dilakoni.
• Ayat iki uga nuduhaké yèn akal sehat lan wahyu iku kudu lumaku bebarengan. Nalika manungsa ninggal tuntunan wahyu, putusané bisa dadi rusak lan ora adil.
• Kanggo wong mukmin, ayat iki dadi pangéling supaya tansah ngati-ati lan ora gampang ngetutaké putusan kang ora dhasar, sarta tansah ngupaya ngerti kabeneran saka Al-Qur'an lan Sunnah.
• Ayat iki uga nduduhaké yèn Al-Qur'an iku kitab kang kebak pitutur lan piwulang, kang bisa nuntun manungsa marang dalan kang bener lan adil.