ซูเราะฮฺ อัล-กะลาม — อายะฮฺ 7

คำอธิบายคำศัพท์:

• ضَلَّ (ฎ็อลละ): หลงผิด ออกนอกเส้นทาง
• سَبِيلِهِ (สะบีลิฮิ): หนทางของพระองค์ นั่นคือหนทางแห่งอิสลามและความถูกต้อง
• الْمُهْتَدِينَ (อัลมุห์ตะดีน): ผู้ที่ได้รับคำแนะนำ ผู้ที่ดำเนินอยู่บนหนทางที่ถูกต้อง

การตีความหมายของอายะฮ์:

โอ้ท่านนบีมุฮัมมัด แท้จริงพระเจ้าของท่านนั้น พระองค์ทรงรอบรู้ยิ่งถึงผู้ที่หลงออกจากหนทางของพระองค์ ไม่ว่าจะเป็นการหลงผิดในเรื่องความเชื่อ การปฏิบัติ หรือการดำเนินชีวิต พระองค์ทรงรอบรู้ถึงสภาพที่แท้จริงของพวกเขา ไม่ว่าพวกเขาจะอ้างว่าตนเองอยู่บนความถูกต้องหรือไม่ก็ตาม และพระองค์ทรงรอบรู้ยิ่งถึงบรรดาผู้ที่ได้รับคำแนะนำ ผู้ที่ดำเนินอยู่บนหนทางที่เที่ยงตรง ซึ่งรวมถึงท่านและบรรดาผู้ศรัทธาที่ปฏิบัติตามท่านด้วย

อายะฮ์นี้เป็นการปลอบโยนท่านนบี เมื่อพวกปฏิเสธศรัทธากล่าวหาท่านว่าเป็นบ้า (ดังที่ปรากฏในอายะฮ์ก่อนหน้านี้) พระเจ้าจึงตรัสว่า แท้จริงผู้ที่หลงผิดอย่างแท้จริงนั้นคือพวกเขาที่กล่าวหาท่านเช่นนั้น ส่วนท่านนั้นคือผู้ที่ได้รับคำแนะนำและอยู่บนหนทางที่ถูกต้องอย่างแท้จริง พระองค์ทรงรอบรู้ในความจริงของทั้งสองฝ่าย โดยไม่จำเป็นต้องให้ใครมาเป็นผู้ตัดสิน เพราะพระองค์คือผู้ทรงรอบรู้โดยไม่มีความผิดพลาด

บทเรียนและคุณค่าที่ได้รับ:

1. ความรอบรู้ของพระเจ้าองค์อัลลอฮ์นั้นครอบคลุมทุกสิ่ง พระองค์ทรงรู้ถึงสภาพที่แท้จริงของทุกคน ไม่ว่าภายนอกจะแสดงออกอย่างไร พระองค์ทรงรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในจิตใจและความตั้งใจที่แท้จริง
2. การถูกกล่าวหาและใส่ร้ายจากผู้ที่ไม่เห็นด้วยนั้นเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นกับบรรดาศาสนทูตและผู้ที่ยึดมั่นในความจริง ดังนั้นผู้ศรัทธาจึงไม่ควรท้อแท้เมื่อถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างไม่เป็นธรรม เพราะพระเจ้าทรงรู้ถึงความบริสุทธิ์ของพวกเขา
3. ความมั่นใจในความรอบรู้ของพระเจ้าช่วยให้จิตใจสงบและมั่นคง เพราะไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองต่อผู้ที่ดื้อรั้น แต่ให้มอบหมายต่อพระเจ้าผู้ทรงรอบรู้ทุกสิ่ง
4. การกล่าวหาผู้อื่นโดยปราศจากหลักฐานนั้นเป็นลักษณะของคนหลงผิด ขณะที่ผู้ได้รับคำแนะนำนั้นจะใช้หลักฐานและเหตุผลในการตัดสิน ไม่ใช่การกล่าวหาโดยไร้ความจริง
5. อายะฮ์นี้สอนให้เรารู้จักแยกแยะระหว่างผู้ที่อยู่บนหนทางที่ถูกต้องกับผู้ที่หลงผิด โดยอาศัยหลักฐานและความจริง ไม่ใช่การกล่าวอ้างเพียงฝ่ายเดียว และท้ายที่สุดพระเจ้าคือผู้ตัดสินที่เที่ยงธรรมที่สุด