Surat Al-Haqqah — Ayat 15

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• فَيَوْمَئِذٍ : mula ing dina iku, yaiku dina nalika kedadeyan-kedadeyan gedhe wis kelakon.
• وَقَعَتِ : wis tumiba / wis kelakon / wis dumadi.
• الْوَاقِعَةُ : kedadeyan kang mesthi kelakon, yaiku dina kiyamat.

2) Tegese ayat:

Nalika wis teka wektune, lan nalika sang malaikat wis ngunekake slomprete kang kapisan, yaiku slomprete kang ndadekake rusake jagad kabeh, bumi lan gunung-gunung padha diangkat saka panggonane banjur diremuk lan dibubrah dadi siji, ing wektu iku kiyamat wis mesthi kelakon. Ing dina iku kiyamat iku tumiba kanthi nyata, langit padha pecah lan ora kuwat maneh, para malaikat padha ngadeg ing pinggir-pinggire, lan kang ngusung arsye Gusti Allah ana wolung malaikat kang gedhe-gedhe. Ing dina iku kabeh manungsa padha diadhepake marang Gusti Allah kanggo diitung amal-amale lan diparingi piwales, ora ana siji-sijia kang bisa ndhelikake rahasia atine.

Dadi, ayat iki nyritakake bab kedadeyane dina kiyamat kang mesthi bakal kelakon, yaiku dina nalika jagad iki rusak lan kabeh manungsa diadhepake marang Gusti Allah kanggo diadili.

3) Piwulang lan paedah kang bisa dijupuk:

• Kiyamat iku mesthi bakal kelakon, mula kita kudu tansah siyaga lan ora nglalekake dina iku.
• Kabeh amal kang kita lakoni bakal diitung lan diparingi piwales dening Gusti Allah, mula ayo padha nindakake kabecikan sabisa-bisane.
• Gusti Allah iku Maha Ngudaneni samubarang, ora ana rahasia kang bisa didhelikake saka Panjenengane, mula aja padha nindakake dosa kanthi ndhelik-ndhelik.
• Kanthi ngelingi dina kiyamat, ati kita dadi luwih tentrem lan semangat anggone ngibadah marang Gusti Allah.
• Islam mulangake marang kita supaya tansah eling marang urip sawise mati, supaya kita ora kebacut tresna marang donya kang mung sakedheping netra iki.