Сураи Аль-Хакка — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

• أُوتِيَ: дода шуд, ато карда шуд.
• كِتَابَهُ: номаи аъмолаш, яъне дафтари кирдору гуфтори ӯ.
• بِيَمِينِهِ: бо дасти рости худ.
• هَاؤُمُ: биёед, гиред; калимаест барои даъват ва ташвиқ.
• اقْرَءُوا: бихонед.
• كِتَابِيَهْ: номаи аъмоли ман; «ҳо»-и охир барои таваққуф дар хониш аст.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат ҳангоме ки номаҳои аъмол ба бандагони Худо тақдим мегардад, ҳоли ду гурӯҳи мардум гуногун хоҳад буд. Дар ин оят сухан дар бораи гурӯҳи нахуст — некӯкорон аст. Касе ки номаи аъмолашро бо дасти рости худ мегирад, ин нишонаи раҳоӣ ва саодати ӯст. Ӯ аз шодӣ ва хурсандӣ ба ҳамаи ҳозирон муроҷиат карда мегӯяд: «Биёед, номаи аъмоли маро бихонед!» Ин даъват аз шукрона ва ифтихори ӯст ба неъмати бузурги Худованд, зеро дар номаи ӯ танҳо амалҳои некӯ ва имон сабт шудааст. Ӯ дар дунё бо итминон ва бовар ба рӯзи ҳисоб зиндагӣ карда, худро ба имон ва амали солеҳ омода сохта буд. Аз ин рӯ, имрӯз ӯ дар ҳолати хушнудӣ ва оромии комил қарор дорад ва бо ифтихор номаи худро ба дигарон нишон медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки амалҳои нек ва имон дар дунё сармояи саодати абадӣ дар охират мебошанд.
• Дасти рост гирифтани номаи аъмол нишонаи наҷот ва комёбӣ аст, ки ҳар мусулмон бояд барои расидан ба он кӯшиш кунад.
• Оят ба мо умед мебахшад, ки роҳи имон ва амали солеҳ ба хушнудӣ ва пирӯзии ҷовидон мерасонад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ҳамеша ба рӯзи қиёмат бовар дошта, худро барои он рӯз омода созем.
• Худованд бандагони некӯкорро дар охират бо шодӣ ва ифтихор сарфароз мегардонад, ки ин лутфу марҳамати Ӯро нишон медиҳад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад.