Сураи Аль-Хакка — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

— «ظَنَنتُ»: дар ин ҷо ба маънои «яқин доштам» ва «боварӣ кардам» меояд, на ба маънои гумон.

— «مُلَاقٍ»: вохӯранда, рӯбарӯшаванда.

— «حِسَابِيَهْ»: ҳисобу китоби аъмоли ман.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони бандаи некбахтест, ки дар рӯзи қиёмат китоби аъмолашро ба дасти росташ мегирад. Ӯ бо шодӣ ва ифтихор мегӯяд: «Ман дар дунё яқин доштам ва боварӣ кардам, ки рӯзе ҳисобу китоби аъмолам пеш омада, ба ҷазои худ вохӯр хоҳам шуд». Ҳамин яқин ва боварӣ буд, ки ӯро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҳидоят кард ва барои он рӯз омодагӣ гирифт. Аз ин рӯ, ӯ имрӯз дар неъматҳои ҷовидонӣ ва хушнудии абадӣ қарор дорад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби аъмол яқин дошта бошем, зеро ин яқин сабаби амали солеҳ ва тарки гуноҳ мегардад.

— Ислом дини умед ва наҷот аст; ҳар кас дар дунё барои охираташ омодагӣ гирад, дар охират бо шодӣ ва сарфарозӣ мукофот мегирад.

— Қуръон моро ба андеша ва тадбир дар бораи оқибати корҳо даъват мекунад, то ки ҳеҷ гоҳ аз ёди Худо ва рӯзи ҳисоб ғофил нашавем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки имон ва амали солеҳ дар дунё сармояи асосии саодати абадӣ аст ва ҳар кӣ дар ин ҷаҳон барои охират заҳмат кашад, дар охират ба комёбӣ ва оромиш хоҳад расид.