Surat Al-Haqqah — Ayat 42

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• كَاهِنٍ (kahin): wong kang ngaku bisa ngerti barang kang samar (gaib) lan menehi wangsit, biasane nganggo tembung-tembung kang dihias lan diramu kaya syair utawa mantra.
• قَلِيلًا مَّا تَذَكَّرُونَ (qalīlan mā tadzakkarūn): sethithik banget anggonmu padha ngeling-eling lan mikir; ing kene "sethithik" iku ateges ora ana babar pisan.

2) Isine tafsir:

Ing ayat iki, Allah paring bantahan marang wong-wong kafir kang padha nyalahake Al-Qur'an. Dheweke ngomong yen Al-Qur'an iku tembunge dukun utawa kahin. Allah banjur ngandika: Al-Qur'an iki dudu tembunge kahin. Tembung-tembunge kahin iku beda banget karo Al-Qur'an. Kahin iku biasane nganggo tembung-tembung kang digawe-gawe, diramu kaya syair, lan isine goroh sarta ngawur. Dene Al-Qur'an iku tembunge Allah kang bener, mulya, lan kebak piwulang kanggo manungsa.

Banjur ing pungkasan ayat, Allah ngandika: "Sethithik banget anggonmu padha ngeling-eling." Tegese, wong-wong mau meh ora tau mikir lan nggatekake bedane antarane Al-Qur'an lan tembunge kahin. Yen dheweke gelem mikir kanthi tenanan, mesthi bakal ngerti yen Al-Qur'an iku dudu tembunge dukun, nanging tembunge Allah kang Maha Kuwasa. Dadi, ayat iki ngajak manungsa supaya gelem mikir, nggatekake, lan ora gampang percaya marang omongan kang ora bener.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Al-Qur'an iku tembunge Allah kang sejati, dudu tembunge dukun, penyair, utawa manungsa biasa. Mulane, kita kudu yakin lan ora ragu marang Al-Qur'an.
• Allah ngajak kita supaya gelem mikir lan nggatekake tandha-tandha kebeneran. Aja gampang ketipu omongan kang ora ana dhasare.
• Wong kang gelem ngeling-eling lan mikir bakal ngerti yen Al-Qur'an iku istimewa lan beda karo omongan liyane.
• Ayat iki mulangake supaya kita tansah nambah kawruh bab agama, supaya ora salah paham marang Al-Qur'an.
• Al-Qur'an iku pituduh kanggo kabeh manungsa. Sapa wae kang gelem maca, mikir, lan nglakoni isine, bakal nemu katentreman lan kabegjan ing donya lan akhirat.