Сураи Аль-Хакка — Оят 41

1. Маънои калимаҳо:

• «شَاعِرٍ»: шоир, яъне касе, ки сухани бо вазну қофия оросташуда мегӯяд.
• «قَلِيلًا مَّا تُؤْمِنُونَ»: «قَلِيلًا» дар ин ҷо ба маънои «кам аст» ва «ما» барои таъкид омадааст; яъне «хеле кам имон меоред» ё «кам аст он чи ки имон меоред».

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки ин Қуръони Карим сухани шоир нест, чунон ки шумо гумон мекунед. Шоир суханашро бо вазну қофия ва тахайюлоти шеърӣ меорояд, аммо Қуръон на аз вазни шеър пайравӣ мекунад ва на аз услуби шоирона. Ин сухан аз ҷониби Парвардигори олам бар Паёмбари бузургвор (с) нозил шудааст ва ҳеҷ монандӣ ба гуфтори шоирон надорад. Он гоҳ Худованд мегӯяд, ки шумо хеле кам имон меоред; яъне бо вуҷуди равшан будани фарқи байни Қуръон ва шеър, шумо боз ҳам ба он имон намеоред ва танҳо миқдори андаке тасдиқ мекунед, ки ба ҳоли шумо фоидае намерасонад. Ин кам-имонӣ нишонаи он аст, ки дилҳои шумо ба ҳақ рӯ наовардааст ва аз андешаву тааммул дар бораи ин китоби илоҳӣ ғофил мондааст.

1. Фоидаҳо:

• Қуръон каломи Худованд аст, на сухани башарӣ ва на шеъри шоир; аз ин рӯ бояд онро бо эҳтиром ва бовар қабул кард.
• Фарқи равшани байни Қуръон ва гуфтори одамон (аз ҷумла шеър) худ далели ростӣ ва илоҳӣ будани он аст.
• Имон бояд комил ва самимӣ бошад; имон овардани ночиз ва сатҳӣ инсонро наҷот намедиҳад.
• Даъвати Қуръон ба тааммул ва андеша аст, то инсон ҳақро бишиносад ва ба он дил бастад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода ва ақли солим бихонем ва аз он панд гирем, то имон ва маърифати мо афзун гардад.