Сураи Аль-Хакка — Оят 42

1. Маънои калимаҳо:

• Коҳин: пешгӯй ва ғайбгӯе, ки аз ҷинҳо хабар мегирифт ва бо саҷъу қофияҳои сохта сухан мегуфт.
• Қалилан мо тазаккарун: «андак аст он ки панд мегиред» — яъне хеле кам панд мегиред, балки аслан панд намегиред.

1. Тафсири оят:

Худованд дар идомаи радди гумонҳои ботили мушрикон мефармояд, ки ин Қуръон сухани коҳин ҳам нест. Сухани коҳинон бо Қуръони Карим фарқи бузург дорад: сухани коҳин омехта бо дурӯғ, гумон ва сохтакорист, дар ҳоле ки Қуръон каломи рости Худованд аст, ки ҳеҷ шакку шубҳае дар он нест. Пас аз инкор кардани он ки Қуръон шеъри шоир ё сухани коҳин бошад, Худованд мефармояд: «Андак аст он ки шумо панд мегиред» — яъне шумо хеле кам андеша мекунед ва кам панд мегиред. Агар каме тафаккур мекардед, фарқи равшани байни каломи Худо ва сухани коҳинонро мефаҳмидед ва ба ҳақиқат мерасидед. Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон аз ҳар гуна сухани башарӣ, аз ҷумла шеър ва коҳинот, болотар ва поктар аст ва танҳо каломи Парвардигори ҷаҳониён аст.

1. Фоидаҳо:

• Қуръони Карим каломи Худованд аст, на сухани шоир ва на сухани коҳин; аз ин рӯ бояд онро бо эҳтиром ва бовар қабул кард.
• Инсон бояд дар бораи Қуръон андеша кунад ва фарқи онро аз суханони дигар дарк намояд.
• Кам андеша кардан ва беэътиноӣ ба оёти Худо сабаби гумроҳӣ мешавад.
• Даъвати Қуръон ба тафаккур ва пандгирӣ роҳи расидан ба ҳақиқат ва саодати дуняву охират аст.
• Бовар ба Қуръон ва амал ба он дилро равшан ва зиндагиро бо баракат мегардонад.