Сураи Аль-Хакка — Оят 46

1. Маънои калимаҳо:

— «الْوَتِين»: раги дил, яъне раги асосие, ки ба дил пайваст аст ва агар бурида шавад, одам фавран мемирад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки агар Паёмбар (с) аз ҷониби худ чизе ба мо нисбат медод ё чизе мегуфт, ки мо нагуфтаем, мо ӯро ба сахтӣ мегирифтем ва бо қудрати худ ҷазо медодем, сипас раги дилашро, ки ба қалб пайваст аст, мебуридем ва ӯ ҳалок мешуд. Ин раг ҳангоми буридан боиси марги фаврӣ мегардад ва ҳеҷ кас наметавонад ӯро аз азоби мо нигоҳ дорад. Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) танҳо он чизеро мерасонад, ки Худованд ба ӯ ваҳй кардааст ва ҳеҷ гуна тағйир ё камбудиро дар он роҳ намедиҳад. Ин Қуръон барои парҳезгорон, ки амрҳои Худоро иҷро мекунанд ва аз манъшудаҳо дурӣ меҷӯянд, панд ва ҳидоят аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят боварии комилро ба ростқавлии Паёмбар (с) ва эътимодро ба Қуръон тақвият мекунад, зеро Худованд худаш кафолат додааст, ки ӯ ҳеҷ чизро аз худ намегӯяд.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон каломи Худост ва ҳар касе, ки онро таҳриф ё тағйир диҳад, ба ҷазои сахт гирифтор мешавад.

— Ин оят барои парҳезгорон панд аст ва онҳоро ба иҷрои амрҳои Худо ва дурӣ аз гуноҳҳо ташвиқ мекунад.

— Ин оят дили инсонро ба бузургии Худованд ва қудрати Ӯ раҳнамун месозад, ки Ӯ ҳамеша назораткунанда ва ҳисобкунанда аст.

— Ин оят ба мусулмонон умед мебахшад, ки агар ба Қуръон пайравӣ кунанд, дар роҳи рост қарор мегиранд ва аз азоби Худо дар амон мемонанд.