Сураи Аль-Араф — Оят 100

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَوَلَمْ يَهْدِ: оё равшан нашудааст ва оё ба роҳи рост ҳидоят наёфтаанд?
• يَرِثُونَ الْأَرْضَ: заминро мерос мегиранд, яъне баъд аз нестшавии пешиниён дар он ҷо зиндагӣ мекунанд.
• مِن بَعْدِ أَهْلِهَا: баъд аз мардуми пешини он ки ҳалок шуданд.
• أَصَبْنَاهُم بِذُنُوبِهِمْ: онҳоро ба сабаби гуноҳонашон гирифтор мекардем ва ҳалок месохтем.
• نَطْبَعُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ: бар дилҳои онҳо мӯҳр мезанем ва мебандад.
• فَهُمْ لَا يَسْمَعُونَ: пас онҳо (бо гӯши қабул ва пандгирӣ) намешунаванд.

1. Тафсири оят:

Оё барои касоне ки баъд аз нестшавии мардуми пешин заминро мерос мегиранд ва дар он зиндагӣ мекунанд, равшан нашудааст, ки агар Мо бихоҳем, онҳоро низ ба сабаби гуноҳҳояшон гирифтор мекунем ва ҳалок месозем, чунон ки бо пешиниёнашон чунин кардем? Ва Мо бар дилҳои онҳо мӯҳр мезанем, пас онҳо панд ва андарзро намешунаванд ва ба роҳи ҳақ ҳидоят намеёбанд.

Ин оят мардуми замони ҳозирро огоҳ мекунад, ки сарнавишти умматҳои гузашта дарс ва ибрат аст. Онҳо низ дар замин зиндагӣ мекарданд, аммо ба сабаби гуноҳу нофармониҳояшон ҳалок шуданд. Агар ин мардум низ ҳамон роҳро идома диҳанд, онҳо ҳам метавонанд гирифтори ҳамон ҷазо шаванд. Аллоҳ таоло қодир аст, ки онҳоро ба гуноҳҳояшон гирифтор кунад ва дилҳояшонро мӯҳр занад, то ки ҳақро нафаҳманд ва пандро қабул накунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки аз сарнавишти умматҳои гузашта ибрат гирем ва роҳи онҳоро такрор накунем.
• Нишон медиҳад, ки гуноҳ сабаби ҳалокат ва нестӣ мегардад, бинобар ин бояд аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем.
• Дилҳо агар бо гуноҳ сиёҳ шаванд, дигар панд ва андарзро қабул намекунанд, пас бояд дилҳои худро пок нигоҳ дорем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳама чиз дар дасти Аллоҳ аст ва Ӯ қодир аст ҳар вақт ки бихоҳад, ҳисобу китоб кунад.
• Даъват мекунад ба шукргузорӣ ва тоат, то ки аз ҷумлаи ҳалокшудагон набошем ва дилҳоямон ба рӯи ҳақ кушода бошад.