اعراف سۈرىسى — ئايەت 134

1. ئايەتتىكى چۈشەندۈرۈشكە موھتاج سۆزلەر:

• الرِّجْزُ: ئازاب، بالايىئاپەت. بۇ يەردە ئاللاھ تائالانىڭ پىرئەۋن ۋە ئۇنىڭ قەۋمىگە چۈشۈرگەن تۈرلۈك ئازابلىرى، جۈملىدىن ۋابا كېسىلىنى كۆرسىتىدۇ.
• بِمَا عَهِدَ عِندَكَ: سەن بىلەن تۇتقان ئەھدىسى، يەنى ساڭا بەرگەن پەيغەمبەرلىك مەنسىپى ۋە دۇئالىرىڭنىڭ قوبۇل بولۇشى قاتارلىق ئالاھىدە ئىنئاملارى.
• لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ: چوقۇم ساڭا ئىمان كەلتۈرىمىز، يەنى سېنىڭ پەيغەمبەرلىكىڭنى تەستىقلايمىز ۋە سەن ئېلىپ كەلگەن دىنغا ئەمەل قىلىمىز.
• وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرَائِيلَ: بەنى ئىسرائىلنى چوقۇم سەن بىلەن بىللە قويۇپ بېرىمىز، ئۇلارنىڭ سەن بىلەن بىللە كېتىشىگە توسالغۇ بولمايمىز.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

ئاللاھ تائالا پىرئەۋن ۋە ئۇنىڭ قەۋمىگە تۈرلۈك ئازابلارنى، شۇنداقلا ۋابا كېسىلىنى چۈشۈرگەن ۋاقىتتا، ئۇلار ئاجىزلىقىنى ھېس قىلىپ، مۇسا ئەلەيھىسسالامغا يۈزلىنىپ: «ئى مۇسا! بىز ئۈچۈن پەرۋەردىگارىڭغا دۇئا قىلغىن. ئۇ ساڭا بەرگەن پەيغەمبەرلىك ۋە دۇئانىڭ قوبۇل بولۇشى قاتارلىق ئالاھىدە ئىنئاملىرى ھۆرمىتى بىلەن بىزدىن بۇ ئازابنى كۆتۈرۈۋەتسۇن. ئەگەر سەن بىزدىن بۇ ئازابنى كۆتۈرۈۋەتسەڭ، چوقۇم ساڭا ئىمان كەلتۈرىمىز ۋە سېنىڭ پەيغەمبەرلىكىڭنى تەستىقلايمىز، شۇنداقلا بەنى ئىسرائىلنى سەن بىلەن بىللە قويۇپ بېرىمىز، ئۇلارنىڭ سەن بىلەن بىللە كېتىشىگە توسالغۇ بولمايمىز» دېدى.

ئۇلارنىڭ بۇ سۆزلىرى ئىمانىي ئىخلاس بىلەن ئېيتىلغان ئەمەس، بەلكى ئازابنىڭ قاتتىقلىقىدىن قۇتۇلۇش ئۈچۈن قىلىنغان ۋاقىتلىق ئىلتىماس ئىدى. ئۇلار ئازاب كۆتۈرۈلگەندە ئەھدىسىدە تۇرمىدى، بەلكى يەنە ئىنكار ۋە زۇلۇمغا قايتتى. بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، كىشى بالايىئاپەت ۋاقتىدا ئاللاھقا يۈزلىنىپ، ئەمەلىي ئىمان ۋە ئىخلاس بىلەن تەۋبە قىلىشى كېرەك. ئاللاھ تائالا تەۋبە قىلغۇچىلارنىڭ تەۋبىسىنى قوبۇل قىلىدۇ ۋە ئازابنى كۆتۈرۈۋېتىدۇ. ئەمما ئازاب كۆتۈرۈلگەندىن كېيىن ئەھدىسىدە تۇرمىغانلار ئۈچۈن ئاللاھنىڭ ئازابى تېخىمۇ قاتتىق بولىدۇ. بىز ھەمىشە ئاللاھقا سەمىمىي يۈزلىنىپ، ئەھدىمىزدە تۇرۇشىمىز كېرەك. ئاللاھ تائالا بىزنى سەمىمىي ئىمان ۋە ئىخلاسلىق قىلىشىمىزغا تەۋپىق بەرسۇن.