Sure A'râf — Ayet 134

Kelime Anlamları:

• Ricz (الرِّجْزُ): Azap, bela, musibet. Burada Firavun ve kavminin üzerine gelen tufan, çekirge, haşere, kurbağa ve kan gibi musibetler kastedilmiştir.
• Ahd (عَهْد): Söz verme, antlaşma, peygamberlikle verilen özel konum.
• Keşf (كَشَفْتَ): Kaldırmak, gidermek, açığa çıkarmak.

Tefsir:

Bu ayet-i kerime, Firavun ve kavminin, Allah'ın gönderdiği musibetler karşısındaki acizliklerini ve ikiyüzlü tutumlarını gözler önüne seriyor. Azap onları kuşattığında, çaresizlik içinde Hz. Musa'ya (a.s.) yöneliyorlar ve şöyle diyorlardı: "Ey Musa! Rabbinin sana verdiği peygamberlik ve seninle yaptığı ahde dayanarak bizim için Rabbine dua et. Eğer bu azabı üzerimizden kaldırırsan, sana kesinlikle iman edeceğiz ve İsrailoğulları'nı seninle birlikte göndereceğiz."

Burada dikkat çeken husus, Firavun ve kavminin, azap geldiğinde Allah'a yöneliyor gibi görünmeleri, ancak bu sözlerinin samimi olmamasıdır. Onlar, sıkıntı anında iman edeceklerini söylüyorlar; fakat bu, geçici bir çaresizlik itirafıdır. Nitekim devam eden ayetlerde göreceğimiz gibi, azap kaldırılınca verdikleri sözden döneceklerdir.

Bu olay, insanın zorluk anında Allah'a yönelmesinin, ancak rahata kavuşunca O'nu unutmasının ne kadar yaygın bir davranış olduğunu hatırlatır. Mümin olarak bizler, sadece darlıkta değil, genişlikte de Allah'ı anmalı, O'na şükretmeli ve verdiğimiz sözlerde durmalıyız. Allah Teala, kullarına karşı merhametlidir; tövbe edip O'na yönelenleri affeder. Fakat samimiyetsiz bir iman, Allah katında makbul değildir.

Bu kıssa, bizlere şunu öğretir: Allah'ın azabı geldiğinde, O'na sığınmak ve tövbe etmek en doğru yoldur. Ancak tövbenin kabulü için samimiyet şarttır. Firavun'un kavmi gibi, sadece sıkıntı anında Allah'ı hatırlamak, rahatlayınca O'nu unutmak, münafıklığın alametidir. Bizler, her halimizde Allah'a yönelmeli, O'nun rızasını gözetmeli ve verdiğimiz sözleri tutmalıyız. Unutmayalım ki Allah, samimi kullarını sever ve onları zorluklardan kurtarır.